توهم و جريمه

[جعفر طاهري]

توهم و جريمه

در تاريخ 25 اسفند 1392 ساعت حدود دو نيم بعد از ظهر در مسير شيراز به خانه زنيان دقيقاً بين تقاطع كوهمره گلسرخی و پمپ بنزين حسين آباد در فاصله دويست متری دور برگردان ، با ايجاد توهم توسط پليس راه در حال جريمه شدن بودم كه با التماس زياد خوشبختانه موضوع جريمه منتفی شد .
اگر يك راننده قانونمند بودم ! لزومی نداشت كه به جوانی التماس كنم ، كه سنش از تاريخ صدور گواهينامه ام 6 سال كمتر بود يعنی ايشان حدود 28 سال سن داشتند .
علت التماسم جريمه های زياد و مكرری بود كه به تصور خودم ،غير عادلانه بوده اند و طی چهار سال اخير كه برای شغلم در جاده تردد دارم ، پرداخت كرده ام . بيشتر جريمه ها در جاده های عريض ميان روستائی بوده است كه در واقع خيابان شده اند ولی از نظر پليس راه ، هنوز قوانين جاده بر آنها حكمفرمائی ميكند ، در چنين مسيرهائی با رسيدن به سرعت گير و سبقت از يك كاميون مثلاً با سرعت 10 كيلومتر، حتی در ساعات خلوت نيمه شب ، جريمه شدن بعلت عبور از خط ممتد و وجود تابلو سبقت ممنوع لايحتمل نخواهد بود . زيرا اين مناطق از نظر امنيت برای جلوگيری از مجروح شدن توسط حيوانات وحشی و از نظر تعدد آماری برای جريمه كردن مناسبترين محلها ميباشند.
در آن محل ، جاده يكطرفه با عرض مناسب و با شانه همسطح آسفالته خوبی وجود دارد و سرعت مجاز حداكثر110 كيلومتر در ساعت تعيين شده و حداقل بيش از 4 كيلومتر هيچگونه تابلوئی مبنی بر اخطار كاهش سرعت وجود ندارد . بعلت شيب ملايم جاده و حس امنيتی كه وجود دارد ، ناخواسته احتمال افزايش سرعت برای راننده هائی كه از وجود پليس هميشه حاضر در اين محل مطلع نيستند ، باعث جريمه شدن آنها با اختلاف 5 تا 10 كيلومتر افزايش سرعت ميشود. بهمين علت من اين مسير را حسب احتياط با كيلومتر زير 100 عبور ميكنم . آنروز با دختر كوچكم بودم و برای او داشتم توضييح ميدادم كه بعد از اين پيچ ، 500 متر بالاتر، پليس دوربين دار را ميبينيم و جهت احتياط بيشتر ترمز كرده و سرعت كروز كنترل را روی 95 كيلومتر در ساعت تنظيم كرده و وقتی به موضع رسيدم بخاطر شيب ملايم ، كيلومترشمار را نگاه كردم ، سرعت حدود 98 بود در آينه پژو405 سفيد رنگی را ديدم كه با سرعت احتمالاً 120 كيلومتر در حال سبقت از من بود ، در حاليكه در دل برای جريمه شدن عنقريبش افسوس ميخوردم ، دوربين دار را ديدم كه با دست ، علامت برای متوقف شدن ميداد و راننده پژو بعلت تمركز برای سبقت و ميدان ديد كم برای ديدن مامور بدون اهميت به مسيرش با همان سرعت زياد ادامه داد و رفت و مامور بهت زده هنوز دستش بالا بود و بمن نگاه ميكرد و لحظه ائی بعد بصورتی علامت داد كه برای من ، اين توهم ايجاد شد كه منظورش از بالا ماندن دستش ايستادن ما است و چون رويش بطرف ما بود من با اشاره دستم به خودم از او تائيد ايستادن را گرفتم . دخترم گفت: بابا تو كه سرعت نداری ، با تو نيست . من گفتم: اما بنظر ميرسيد به من علامت ميداد كه توقف بكن . پس از ايستادن وقتی سمت آنها رفتم ، گفتم: سرعت من 98 بود به من دستور توقف را داديد يا به پژو ؟ . مامور گفت سرعت اينجا بايد 90 باشد . من گفتم اين محل را كاملاً ميشناسم هيچ تابلوئی نيست گفت ميتونی دور بزنی و بری تابلو را ببينی . برای دور زدن مطمئناً اجازه دنده عقب رفتن برای دويست متر را برای دور برگردان نميداد و لازم بود پس از صدور قبض جريمه من حدود 7 كيلومتر تا محلی بنام خير آباد ميرفتم و سپس دور ميزدم . با ياد كلی جريمه كه امسال پرداخت كرده ام التماسهايم شروع شد و خوشبختانه ( اصطلاحی كه در اينجا مشمئز كننده ميباشد و پوششی برای تحقيرم بوده است ) با بخشش توسط آقای مامور بدون صدور قبض جريمه موضوع خاتمه يافت .!!!
آنچه كه در اين سفر ديدن آن برايم باوركردنی نبود و اثر تحقير را بر روانم كاهش داد ، حذف تعداد زيادی از 81 سرعت گير بين راه شيراز و بهبهان بود و احتمالاً بعلت نزديك شدن تعطيلات نوروزی اين اقدام قابل تقدير انجام شده بود و اين موضوع از تعدد تصادفات و روانی ترافيك و كمتر جريمه شدن نويد ميداد.