رزمناوهاي کلاس الوند نيروي دريايي ارتش

[Sami 1993]

البرز ( زال ) DE 14 / 72





فکر کنم تو میلیتاری دیدم که دو حرف DE ، اول کلمه ها Destroyer Escort ( ناوشکن اسکورت ) هست .

[Sami 1993]

الوند ( سام ) DE 12 / 71







منبع : اینترنت

[reza4087]

ناو الوند در جریان تمرین مشترک امداد و نجات با ناوهای عمانی در اب های عمان:
[External Link Removed for Guests]
ناوچه شمشیر هم در عکس دیده می شود.

[Sami 1993]

البرز ( زال )





به تفاوت توپ اصلی در دو تصویر توجه کنید ( در تصاویر قبلی نیز قابل مشاهده است )

[Sami 1993]

سهند جاوید ( فرامرز ) 74 / DE-18



منبع : اینترنت

[sailor]

سال 1977 توپ سینه ناوهای الوند را تعویض کردند ابتدا الوند و البرز و چند ماه بعد سبلان و سهند به انگلستان فرستاده شدند ارتقاء توسط کارخانه ویکرز مستقر در لیدز انجام گرفت توپهای قدیمی 4/5 اینچ مارک 5 بودند که دو قبضه از آنها در طرفین ورودی ستاد فرماندهی منطقه یکم/ بندر عباس نصب است توپهای فعلی 4/5 مارک 8 از پیشرفته ترین توپهای دریایی ساخت انگلستان می باشند.
آخرین شناور های رزمی کشور سازنده نیز هم اکنون از مارک 8 در سینه بهره میبرند که تنها شکل برجکشان با نمونه کلاس الوند متفاوت است.

HMS DUNKAN- DARING CLASS

[External Link Removed for Guests]

4/5 اینچ مارک 5


[External Link Removed for Guests]



4/5 مارک 8

[External Link Removed for Guests]

[reza4087]

ناو الوند 28 فروردین در بندرعباس:
[External Link Removed for Guests]

[Sami 1993]

[External Link Removed for Guests]


پرتابگر موشک سی کت در مقابل پل فرماندهی الوند ( سام ) مشهود است.

ناوهای انگلیسی کلاس سام (الوند) از ابتدا به منظور پدافندهوایی، موشکهای کوتاهبرد سی کت را در اختیار داشتند. ناوشکن آرتمیز (دماوند) نیز به این سامانه مجهز شده بود. اما حضور این سامانه موشکی ضعیف بر روی عرشه یگانهای شناور ایرانی دوام چندانی نیاورد و در همان ماههای نخست جنگ تحمیلی، نیروی دریایی به فکر جایگزین کردن این موشکها با توپ معروف ضدهوایی 23 میلیمتری افتاد.

در ادامه، متن نامه پیشنهاد این جایگزینی که از سند شماره 145-01-10-59 (آرشیو اسناد دفاع مقدس نداجا)، مورخ اول دی ماه 1359 استخراج شده است، آمده است.


سهند (1) جاویدان؛ پرتابگر سی کت در مقابل پل فرماندهی مشهود است.

فرماندهی ناوگان خلیج فارس و دریای عمان با انجام یک تجزیه و تحلیل به شرح زیر به معاونت عملیات نداجا پیشنهاد داد که توپ های ضدهوایی 23 میلیمتری جایگزین موشک های سی کت نصب شده در برخی از یگانهای شناور گردد:

«با توجه به ادامه جنگ و دریافت هواپیماهای جدید توسط دشمن لزوم تجهیز نمودن یگانهای شناور خودی به جنگ افزارهای ضدهوایی بیشتر نمایان می گردد.
با نگرش به این موضوع، مسئله جایگزین نمودن موشک سی کت در ناوشکنها با توپ ضدهوایی 23 میلیمتری مورد بررسی قرار گرفت که نتیجه به شرح زیر جهت تصویب فرماندهی و ابلاغ اوامر به عرض می رسد.

محاسن موشک سی کت:
این موشک در بین سلاحهای ضدهوایی نزدیک برد در یگانهای شناور از برد بیشتری برخوردار است.
این موشک از قدرت تخریب قابل ملاحظه ای برخوردار است.

معایب موشک سی کت:
حساسیت آموزش خدمه نشانه گیر موشک و همچنین محدودیت در پرتاب موشک جهت آموزش.
تجربیات گذشته نشان داده است که تنها کمتر از 30 درصد نفرات دوره دیده نشانه گیر خوبی خواهند شد.
تعمیر و نگهداری موشک، سکوی پرتاب و سامانه کنترل موشک نیاز به تخصص بالا و هزینه گزاف دارد.
با توجه به تجربیات گذشته در تیراندازی این موشک به طرف هدف که با سرعت کم (حدود 250 نات) پرواز می نماید، عملاً 30 درصد به هدف اصابت نموده است.
در برد کمتر از 2000 یارد هدایت موشک امکان پذیر نیست.
امکان جمینگ موشک با توجه به فرکانس آن وجود دارد.
با توجه به هزینه گزاف در مقایسه با نتیجه نسبتاً غیرقابل قبول این موشک در اکثر کشورهای استفاده کننده از رده خارج شده است.



محاسن توپ 23 میلیمتری ضدهوایی:
آموزش خدمه با هزینه و زمان کم امکان پذیر است.
تیراندازی با این سلاح ساده بوده و اشکال سامانه کنترل آتش را ندارد.
از نواخت تیر بالایی برخوردار بوده و ضریب اصابت به هدف آن زیاد است.
حمل و نقل مهمات و تعمیر و نگهداری سلاح بسیار ساده و کم خرج است.
در زمان بسیار کوتاهی می توان آن را آماده تیراندازی نمود و به سوی هدف آتش گشود.
برخلاف سی کت محدودیت در برد کم را ندارد.
به علت کم خرج بودن مهمات این سلاح نسبت به قیمت گزاف موشک، تعمیر و نگهداری بیشتری برای کاربران وجود دارد.

معایب توپ 23 میلیمتری:
از برد کمتری برخوردار است.
از سامانه کنترل آتش برخوردار نیست.

تجزیه و تحلیل
با توجه به محاسن و معایب یاد شده بالا، چنین نتیجه گیری می شود که تنها حسن عمده موشک سی کت در مقایسه با توپ 23 میلیمتری همان برد بیشتر آن است.
با توجه به اینکه هواپیماهای جدید دشمن احتمالاً به موشکهای هوا به سطح با برد حدود 5 مایل مجهز خواهند شد، درهرصورت قبل از پرتاب موشک در برد موثر، هیچ یک از سلاحهای مورد بحث موثر نخواهند بود. برای مقابله با هواپیماهای کنونی و هواپیماهای جدید دشمن درصورتیکه مجهز به موشک نشوند تفاوت برد دو سلاح مورد بحث نمی توانند در نتیجه گیری چندان موثر باشند. مضافاً اینکه قدرت آتش توپ 23 میلیمتری که قادر است صدها گلوله را به سمت هدف (هواپیما – موشک) تیراندازی نماید، در مقایسه با پرتاب یک موشک شانس مورد اصابت قرار دادن هدف را افزایش می دهد.

نتیجه
جایگزین نمودن موشک سی کت با توپ 23 میلیمتری، ضمن تقلیل هزینه های گزاف، قدرت پدافند هوایی یگانهای شناور را افزایش می دهد.»



سرانجام این پیشنهاد به تصویب رسید و توپ 23 میلیمتری جایگزین سی کت شد. توپ 23 میلیمتری در همان محل سابق سی کت مشهود است.

[External Link Removed for Guests]

[Sami 1993]

سبلان پس از بازگشت از خلیج عدن در قالب ناوگروه بیست و نهم نیروی دریایی

[mohammad tomcat]

خیلی تاپیک جالب و خوبی بود. دستتون درد نکنه.
تعدادی سوال داشتم:
این بحث جایگزینی سی کت با توپ 23 میلیمتری جالبه ولی واقعا آیا یه جنگنده اینقدر به ناو نزدیک میشه برای هدف قرار دادنش؟
آیا این ناوها اسکورتی ندارند؟
الان که ظاهرا ایران دارای سایر موشکهای برد کوتاه و متوسط هست، امکان نصب این موشکها بر روی این دست ناوها وجود نداره؟

[Sami 1993]

   

[Sami 1993]

عنوان سازمانی ناوهای کلاس الوند در بدو ورود به ایران «ناوگروه ناوشکن های سبک» بوده است.
مسئله اطلاق ناوشکن به شناورهای نظامی در ایران سابقه بسیار طولانی ای داره. اگه تاپیکهای تاریخچه نیروی دریایی نوین در ایران رو دنبال کرده باشید. از ابتدای ورود نخستین ناوهای نظامی به کشور که همان ببر و پلنگ (سری اول) بوده اند این عنوان به اونها اطلاق شده درحالیکه تنها 950 تن وزن داشته و مسلح به توپ و مسلسل بوده اند و این عنوان به غلط تا به امروز رایج و تبدیل به یک غلط مصطلح شده است. اما نه بنده و نه دوستان گرامی و نه حتی پرسنل نیروی دریایی در اینکه این ناوها از رده frigate هستند شکی نداشته و ندارند.
البته اطلاق ناوچه نیز اشتباه دیگری است چراکه طبقه بندی شناورهای نظامی به ناو و ناوچه اساساً ربطی به فریگیت یا دیسترویر یا ... بودن ندارد.
در اصطلاح نظامی به کلیه شناورهای نظامی بزرگ (با تناژ حدوداً هزار تن به بالا) اعم از رزمی یا پشتیبانی، ناو. و به شناورهای کوچک (تناژهای زیر هزار تن) ناوچه می گویند. (البته هزار تن تقریبی است.)
بهترین لفظ برای اطلاق به ناوهای کلاس الوند و ایضاً موج، لفظ «ناو محافظ» است که هم میتواند ترجمه مناسبی برای frigate باشد و هم ocean escort که در گذشته به ناوهای الوند اطلاق میشده است.


{به ترتیب از چپ: سام (الوند)؛ زال (البرز)؛ فرامرز (سهند - جاودانه شد) - DE در دوران جنگ جهانی دوم به معنای Destroyer Escort بوده و بعداً به Ocean Escort تغییر کرد و از سال 1975 منسوخ شد.}



{ناو الوند با شماره بدنه FFG-71؛ FFG امروزه به معنای فریگیت موشک انداز Frigate, Guided Missile است که از 1975 جایگزین رده بندی های قدیمی همچون DE شده است.}

نکته ای که بنظرم اومد و خواستم عرض کنم درباره سیستم رانشی ناوهای کلاس الوند (واسپر) بود.



همانطورکه در تصویر مشخص هست، با توجه به اغتشاشات سطح آب و اثر پروانه شناور، البرز در حال دریانوردی با سرعت بالاست.
ناوهای کلاس الوند منجمله همین ناو البرز از سیستم رانشی ترکیبی CODAG، مخفف Combined Diesel and Gas، بهره می برند. شامل دو موتور دیزل و دو توربین گاز ( Rolls Royce Olympus TM-3A ) که هر موتور دیزل و توربین گاز به یک جعبه دنده و شافت و پروانه جداگانه متصل هستند. در این ترکیب در هنگام دریانوردی در سرعتهای پایین مثلا در هنگام گشت یا دریانوردی عادی، شناور از موتورهای دیزل خود نیرو می گیرد و بدین ترتیب میتواند در مصرف سوخت صرفه جویی کرده و برد دریانوردی خود را افزایش دهد. اما در مواقعی شناور نیاز دارد سرعت خود را افزایش دهد تا سریعا به محل ماموریت برسد یا از محل دور شود. بخصوص برای یک یگان فریگیت که وظیفه ی عمده آن اسکورت شناورهای دیگر است این مسئله زیاد اتفاق خواهد افتاد. در این موقع توربین گاز نیز فعال میشود و به کمک موتورهای دیزل می آید تا سرعت شناور را سریعا افزایش دهد. البته بدیهی است که در این حالت نمیتوان بصورت طولانی دریانوردی کرد چراکه جدای از مسئله استهلاک سیستم ها، مسئله مصرف سوخت و برد عملیاتی شناور مانع خواهد شد.
این سیستم ترکیبی بخصوص در یگانهای فریگیت و اسکورت بسیار مفید و تاحدودی حیاتی است و توان عکس العمل سریع و چابکی مناسبی را در عملیاتهای رزمی به شناور میدهد.


شمای کلی سیستم ترکیبی CODAG

چند وقت پیش یه تحقیقی دیدم (پایان نامه کارشناسی ارشد بود) عنوانش بهینه سازی سیستم رانشی ناوهای کلاس الوند بود. تاریخ تحقیق حدودا مربوط به ده سال پیش میشد. آنجا نویسنده گفته بود که بعلت فرسودگی و استهلاک و عدم انجام تعمیرات اساسی و با توجه به طول عمر و پشت سر گذاشتن 8 سال جنگ، کارایی و بازده توربینها کاهش پیدا کرده و برای رفع مشکل راهکار داده بود.


اخیرا هم در نمایشگاهی، خاطرم هست پوستری رو دیدم درباره بهینه سازی و تعمیرات اساسی پیشرانه های کلاس پیکان و الوند که البته جزئیاتش خاطرم نیست.


اما نتیجه ای که میشه گرفت، با توجه به دریانوردی های طولانی مدت و ماموریتهای اسکورتی که این ناوها در سالهای اخیر در خلیج عدن و سایر دریاهای آزاد انجام میدن، به احتمال بسیار زیاد این بهینه سازی ها انجام شده و نباید از این بابت مشکلی باشن.

[External Link Removed for Guests]