این بمب که پوسته ی بزرگی داشت، اصولا از چندین محفظه تشکیل شده بود که در هر محفظه تعدادی خفاش بزرگ برزیلی قرار داشت و به هر خفاش یک بمب کوچک ناپالم دارای تایمر متصل شده بود. وقتی که بمب رها می شد، پوسته بمب تزدیک به زمین باز شده و خفاش ها ازاد می شدند. چون این خفاش ها در نزدیکی زمین در هوا رها می شدند برای پنهان شدن به زیر شیروانی های ساختمان های ژاپنی ها پناه می بردند و بعد از مدتی بمب ها منفجر شده و ان ساختمان ها را به اتش می کشیدند.
بدلیل انکه بیشتر ساختمان های ژاپنی در دوران جنگ جهانی از بامبو، چوب و کاغز ساخته شده بودند اتشگیر بودند و لذا بمب خفاش در مورد انها قابل تاثیر بود. در سال 1943 Louis Frederick Fieser مخترع بمب ناپالم توانست بمب اتشزای کوچک و سبکی به وزن 28 گرم بسازد که خفاش ها قادر به حمل ان بودند. هر بمب محتوی 40 خفاش بود و بدین ترتیب یک هواپیمای بمب افکن B-24 می توانست حدود 100000 حفاش را حمل نماید که هر خفاش به یک بمب 28 گرمی اتش زا مجهز بود.
در سال 1943 این نوع بمب بر روی دهکده ژاپنی ازمایش شد و در سال 1944 بطور عملی از ان در Osaka bay ژاپن استفاده شد اما بدلیل عملکرد خیلی کند این نوع بمب بزودی منسوخ گردیده و تولید ان متوقف شد.
در این عکس، خفاش های بمبی سرگردان که از انها بطور ازمایش استفاده شده بود یک ساختمان را در یک فرودگاه کمکی نظامی در نیو مکزیکو به اتش کشیدند.
یکی از محل هایی که برای پرورش و تکثیر خفاش های برزیلی استفاده می شد