تفاوت cpu هاي AMDوINTEL چيست؟

[pejman]

نسل بعدي پردازنده‌هاي اينتل

(اين مقاله در ماهنامه كامپيوتري و اينترنتي كاربر 16 نيز چاپ شده است)

از زمان نسل اول پردازنده‌هاي اينتل كه با معرفي پردازنده 8086 در سال 1978 آغاز شد تا كنون تنها مجموعه‌اي از دستورالعمل‌هاي آن زنده باقي مانده و هنوز در اكثر نرم‌افزارها از آنها استفاده ميشود، هرچند نسل‌هاي جديد محدوده اين دستورالعمل‌ها را كه به نام دستورالعمل‌هاي x86 شناخته مي‌شوند گسترده تر كردند ، اما سازگاري با دستورالعمل‌هاي نسل‌هاي پيشين هرگز در طراحي معماري نسل‌هاي بعدي فراموش نشد.


معماري نسل ششم پردازنده‌هاي اينتل كه از «پنتيوم پرو» تا «پنتيوم III» را در برمي‌گرفت يكي از موفق‌ترين معماري‌هاي اينتل به شمار مي‌رود، اين معماري كه P6 نام دارد توانست به پردازنده‌هاي اينتل آنچنان قدرتي بخشد كه مدتها رقيبي براي آنها پيدا نمي‌شد، اما پس از آن معماري NetBrust به كار برده شده در پردازنده‌هاي «پنتيوم 4»، ديگر نتوانست به يكه تازي‌هاي اينتل در بازار پردازنده‌هاي كامپيوترهاي شخصي ادامه دهد.


معماري نسل آينده پردازنده‌هاي اينتل كه Core™ نام گرفته است، آنچنان متفاوت است كه شركت اينتل تصميم گرفته نام پردازنده‌هايي كه از اين معماري در آنها بهره برده شده ديگر «پنتيوم» نباشد، با اين كه قبلا هم خبر‌هاي متعددي مبني بر تحول بخش بازاريابي شركت اينتل نقل كرده‌ايم پيش بيني مرگ «پنتيوم» در سيزدهمين سال حياتش چندان دور از انتظار نبود
[External Link Removed for Guests]
لوگو و شعار جدید اینتل


نام تجاري جديدي كه از اين پس بر روي كليه پردازنده‌هاي اينتل گذاشته خواهد شد، بسيار به معماري آنها نزديك است: Core2. تا كنون عرضه دو خانواده پردازنده‌هاي Core2 Duo براي كامپيوتر‌هاي ميان‌قيمت و Core2 Extreme براي كامپيوتر‌هاي گران‌قيمت در حوزه كامپيوتر‌هاي روي‌ميزي قطعي شده و در ماه‌هاي آينده شاهد حضور آنها در بازار خواهيم بود، هردو اين پردازنده‌ها با هسته Conroe تجهيز شده اند كه از پيكر بندي دوهسته بهره مي‌برد. در حوزه كامپيوتر‌هاي همراه نيز هسته Merom و در حوزه كامپيوتر‌هاي سرويس دهنده، هسته Woodcrest معرفي شده اند اما هنوز جزئيات دقيقي در مورد پردازنده‌هايي كه اين هسته‌ها در آن به كار گرفته خواهد شد داده نشده است.


شباهت بسيار زيادي ميان نام پردازنده‌هاي Core2 با پردازنده‌هاي Core Duo وجود دارد، Core Duo و برادر ارزان‌قيمتش Core Solo نام پردازنده‌هاي مدرن حوزه كامپيوتر‌هاي همراه اينتل مي‌باشند كه بر پايه معماري P-M (نسخه تكامل يافته معماري P6) با هسته Yonah عرضه مي‌شوند، اين پردازنده‌هاي 32 بيتي هم اكنون در اكثر كامپيوتر‌هاي همراه مدرن و iMac‌هاي جديد Apple استفاده مي‌شوند

[pejman]

از معماري CPU چه ميدانيد؟

پيش از آنكه به بررسي معماري نسل آينده پردازنده‌هاي اينتل بپردازيم ابتدا اجازه دهيد تا داسنتني‌هاي ابتدايي كه علم به آن ضروري به نظر ميرسد را تشريح كنيم:


كدهاي اجرايي سيستم عامل و نرم‌افزارها در آخرين مرحله پيش از ارسال به پردازنده، مي‌بايست به زبان ماشين و اسمبلي تبديل شود، بالغ بر 50 درصد كدهايي كه پردازنده اجرا مي‌كند عمليات «Load» (بارگذاري از حافظه به ثبات هاي داخلي پردازنده( و عمليات «Store» (ذخيره‌سازي از ثبات‌هاي داخلي به حافظه كامپيوتر( را ديكته مي‌كنند، از اين ميان، اكثريت كدها «بارگذاري» و بخش اندكي كد‌هاي «ذخيره‌سازي» هستند. 15 الي 20 درصد كدها مختص دستورالعمل‌هاي انشعابي مانند if، then و else است كه روال پيش روي برنامه را با شروط مشخصي تعيين مي‌كنند.



ساير كدها بيشتر شامل دستورالعمل‌هاي ساده رياضي مانند ADD (جمع) يا MUL (ضرب) مي‌شوند. در اين بين تنها درصد كمي از كدها به دستورالعمل‌هاي سطح بالاي محاسباتي ديگر مانند DIV(تقسيم) يا SQRT (به توان دو) ترجمه مي‌شود. هر يك از اين دستورالعمل‌ها براي اجرا به ترتيب وارد يكي از خط‌لوله‌هاي پردازنده مي‌شود، در هر خط لوله به طور استاندارد پنج واحد زير وجود دارد:


• «واحد واكشي»: در اين واحد دستورالعمل از حافظه اصلي خوانده شده و به ثبات‌هاي داخلي پردازنده منتقل مي‌شود،دستورالعمل واكشي شده الگويي از بيت‌ها به زبان ماشين است كه در بر گيرنده نوع عملگر و آدرس عملوند‌هاي آن است.


• «واحد كدگشايي»: در اين واحد الگوي دستورالعمل‌ از داخل ثبات پردازنده خوانده شده و با کدگشايي آن واحد اجرايي را براي اجراي محاسبات درخواست شده آماده مي‌كند.


• «واحد واكشي عملوند»: اين واحد، داده‌هايي كه آدرس آنها در دستورالعمل ذكر شده را از حافظه كاشه، به ثبات‌هاي داخلي پردازنده انتقال مي‌دهند.


• «واحد اجرايي»: پس از حصول اطمينان از موجوديت داده‌ها در داخل ثبات‌هاي پردازنده و آماده سازي واحد اجرايي، واحد‌هاي رياضي و منطقي موجود در بخش اجرايي پردازنده (ALU)، محاسبه دستورالعمل را آغاز مي‌كنند.


• «واحد بازگيري»: در اين مرحله نتيجه محاسبات كه داخل ثبات‌هاي پردازنده ذخيره شده به حافظه كاشه يا حافظه اصلي كامپيوتر منتقل مي‌شود



واحد‌هاي مذكور به صورت استاندارد در هر پردازنده‌اي وجود دارند با علم به اين مطلب در ادامه به نوآوري‌هاي معماري Core™ و مقايسه آن با معماري K8 خواهيم پرداخت.

[pejman]

پيش‌واكشي و كاشه ‌نمودن هوشمند تر

اطمينان از موجوديت دستورالعمل‌ها و داده‌ها در داخل حافظه كاشه پيش از اجراي دستورالعمل، يكي از مهمترين دقدقه‌هاي طراحان معماري پردازنده در عصر پردازنده‌هاي 3گيگاهرتزي است، اين امر شرايط لازم را براي افزايش كارايي با زياد شدن فركانس كاري پردازنده را فراهم مي‌سازد. در غير اين صورت فركانس بالاتر به معني صرف زمان انتظار بيشتر براي رسيدن اطلاعات به پردازنده خواهد بود. بخشي از پردازنده كه حافظه كاشه را براي اجراي دستورالعمل‌ها آماده مي‌سازد ، «بخش پيش‌واكشي» نام دارد، با اين وجود الگوريتم‌هاي سخت‌افزاري موجود براي پيش‌واكشي هميشه وظيفه خود را با موفقيت انجام نمي‌دهند و مورد‌هاي اندكي هنوز وجود دارد كه پس از ورود دستورالعمل به خط لوله، داده ها با تاخير از حافظه كاشه دريافت مي‌شوند. اين موضوع باعث مي‌شود تا كارايي كلي پردازنده به ويژه در برنامه‌هايي كه به پهناي باند حافظه حساس هستند، كم شود.


بخش پيش‌واكشي در معماري Core™ بدون هيچ ترديدي از آنچه در معماري‌هاي K8 و NetBrust يافت مي‌شود برتر است. هر هسته پردازنده‌اي كه از اين معماري بهره مي‌برد حداقل سه واحد پيش‌واكشي (دو واحد براي داده و يك واحد براي دستورالعمل) مختص به خود دارد، دو واحد پيش‌واكشي ديگر نيز براي كاشه سطح 2 اين پردازنده‌ها در نظر گرفته شده است. لذا پردازنده‌هاي دوهسته‌اي Core2 كه با اين معماري عرضه خواهند شد با 8 واحد «پيش‌واكشي» مجزا مي‌توانند از پهناي باند حافظه موجود به صورت موثر‌تري استفاده كرده و ضريب اطمينان حضور اطلاعات در حافظه كاشه را هنگام اجراي يك دستورالعمل بالا برند.

حافظه كاشه موجود در پردازنده هاي مبتني بر معماري Core نيز در افزايش كارايي آن موثر است. يك حافظه كاشه سطح دو 4 مگابايتي ميان هر دو هسته پردازنده به اشتراك گذاشته شده است و دسترسي به آن در 12 تا 14 سيكل ساعت موثر خواهد بود. حافظه كاشه سطح يک داده و دستورالعمل نيز هر دو تا 32 كيلوبايت با زمان دسترسي 3 سيكل ساعت ارتقا پيدا كرده‌اند. بايد اضافه كرد حافظه كاشه Trace كه در معماري NetBrust از آن بهره گرفته شده بود، با توجه به خط لوله‌هاي كوتاه Core كنار گذاشته شده است. اين حافظه اساسا به عنوان يك بافر براي دستورالعمل‌هاي كدگشايي‌ نشده به كار گرفته مي‌شد در حالي كه اين واحد براي خط لوله‌هاي طولاني NetBrust مفيد واقع شده بود ، اينتل تشخيص داده كه طرح سنتي حافظه کاشه سطح يک در اين معماري موثرتر مي‌باشد.


تنها با يك نگاه سريع به جدول شماره «1» كاملا روشن خواهد شد كه زير سيستم حافظه طراحي شده براي Core™ نسبت به ساير معماري‌ها موثرتر است، ميزان حافظه كاشه سطح 2 در پردازنده هاي مبتني بر اين معماري دو برابر پردازنده‌هاي دو هسته‌اي AMD است، علاوه بر اين با وجود افزايش حجم آن ميانگين تاخير دسترسي به حافظه كاشه سطح 2 حداقل باقي مانده است، اين حافظه اشتراكي، امكان اختصاص يافتن بيش از 2 مگابايت حافظه به هر هسته را فراهم ساخته. هر دو حافظه كاشه سطح 1 و 2 با گذرگاه داخلي 256 بيت با پهناي باند بسيار گسترده‌اي به هسته پردازنده متصل هستند

[pejman]

Core در برابر K8 : زيرسيستم حافظه

مهمترين رقيب Core ، معماري K8 دو ويژگي برتر كوچك اما غيرقابل چشم پوشي در زيرسيستم‌هاي حافظه دارد. اولين ويژگي حافظه كاشه سطح يک بزرگتر آن است، هر دو بخش دستورالعمل و داده اين حافظه، 64 كيلوبايت گنجايش دارند در حالي كه طراحان Core بر اين بخش‌ها 32 كيلوبايت در نظر گرفته‌اند. اين تنها يك برتري كوچك است چرا كه انتظار مي‌رود حافظه 8 طرفه 32 كيلوبايتي، عملكرد بسيار نزديكي نسبت به حافظه 2 طرفه 64 كيلوبايتي داشته باشد.


برتري دوم و با اهميت‌تر معماري K8، «كنترلرحافظه» مجتمع در داخل پردازنده است. در كامپيوتر‌هاي مبتني بر اين معماري حافظه اصلي به صورت مستقيم توسط «كنترلر حافظه» داخلي پردازنده مديريت مي‌شوند، در حالي كه در كامپيوترهاي مبتني بر معماري‌هاي Intel «كنترلرحافظه» در داخل چيپ‌ست «پل‌شمالي» مادربرد قرار داشته و تعامل پردازنده با حافظه اصلي، از اين طريق صورت مي‌گيرد. «كنترلرحافظه» مجتمع در داخل پردازنده، دسترسي بي‌واسطه به حافظه اصلي با تاخير كمتر را به همراه دارد.



تاخير دسترسي به حافظه اصلي در كامپيوتر‌هاي پنتيوم 4 تقريبا دو برابر كامپوترهاي Athlon 64 است ( 80 الي 90 در برابر 45 الي50 نانوثانيه). با اين وجود مهندسين اينتل در معماري جديد خود راه‌كارهاي متعددي مانند «آشكارسازي حافظه» براي پنهان كردن اين تاخير از چشمان پردازنده ابداع كرده‌اند كه در ادامه به آنها اشاره خواهيم كرد
[External Link Removed for Guests]
دو ويژگي برتر مطرح شده در معماري K8 توسط ديگر برتري‌هاي زير سيستم حافظه معماري Core قابل چشم‌پوشي هستند، پردازنده‌هاي مبتني بر معماري Core‌ داراي حافظه كاشه سطح دو گسترده‌تر و واحد‌هاي پيش‌واكشي هوشمند‌تري نسبت به K8 هستند. حافظه كاشه سطح يک در Core پهناي باندي نزديك به دو برابر پهناي باندK8 ارائه مي‌كند (اندازه گيري شده با نرم‌افزار ScienceMark) علاوه بر اين در پيكربندي‌هاي دو هسته‌اي نيز حافظه كاشه سطح دو در Core حدود 2.5 برابر سريع‌تر از آنچه كه معماري K8 در پردازنده‌هاي Athlon 64 X2 ارائه كرده، عمل مي‌كند.

[pejman]

كدگشايي هوشمندتر

Core اولين معماري در دنياي پردازنده‌هاي x86 است كه به 4 واحدكدگشايي x86 تجهيز شده است: 3 «كدگشاي ساده» و يك «كدگشاي پيچيده». وظيفه واحد‌هاي كدگشايي در تمام پردازنده‌هاي x86 كنوني تنها ترجمه كردن دستورالعمل‌هاي ورودي (شامل كدعملگر و آدرس‌ها) نيست، بلكه ترجمه دستورالعمل‌ها با طول متغيير 1 الي 15 بيتي به دستورالعمل‌هاي از پيش تعيين شده با طول ثابت (دستورالعمل‌هاي RISC) كه زمان‌بندي و اجراي آنها ساده‌تر است نيز مي‌باشد، اينتل نام اين دستورالعمل‌ها كدگشايي شده را micro-op نهاده است.


در معماري Core، اكثر دستورالعمل‌ها x86 توسط يكي از سه واحدكدگشايي ساده به يك micro-op ترجمه مي‌شوند و ساير دستورالعمل‌هاي سطح‌بالايي كه حداكثر با چهار micro-op بيان مي‌شوند، توسط واحد كدگشايي پيچيده كدگشايي مي‌گردند.


يكي ديگر از نوآوري‌هاي معماري Core، «همجوشي macro-op» نام دارد، اين ويژگي تركيب دو دستورالعمل وابسته x86 را ممكن مي‌سازد. به عنوان مثال دستورالعمل مقايسه (CMP) با دستورالعمل پرش (JNE) به كمك اين ويژگي تركيب شده و به يك micro-op كدگشايي مي‌شود. اين دستورالعمل‌ها به طور عمومي نتيجه كامپايل عبارات شرطي if، then و else هستند.
[External Link Removed for Guests]
تصویر شماره 1



به كمك اين نوآوري، پردازنده‌هايي كه از معماري Core بهره مي‌برند، توانايي كدگشايي پنج دستورالعمل را در هر سيكل ساعت دارند ، با توجه به تصوير شماره (1)، پنج دستورالعمل به صورت هم زمان از صف دستوالعمل‌ها خوانده شده و در نهايت چهار micro-op كدگشايي مي‌شود.


به گفته اينتل به طور متوسط در برنامه‌هاي عمومي كامپيوتر، از ميان هر 10 دستورالعمل استاندارد x86 كه به پردازنده ارسال مي‌شود دو دستورالعمل قابل ادغام با همديگر هستند و دستورالعمل تركيب شده مسير خط‌لوله را همانند يك دستورالعمل ساده طي كرده و در پايان خط لوله تاثير مشابه با حالت تركيب نشده بر روي ثبات‌هاي پردازنده خواهد گذاشت. در صورتي اين ادعاي اينتل صحت داشته باشد، «همجوشي macro-op» حدود 11 درصد افزايش كارايي را به ارمغان خواهد آورد.


ديگر نوآوري اينتل در حوزه كدگشايي معماري اينتل «همجوشي micro-op» نام دارد، هدف نهايي اين ويژگي كه از معماريP-M پردازنده‌هاي Core Duo به ارث برده شده تركيب micro-opها با يكديگر است. دستورالعمل‌هاي پيچيده‌ي اندكي وجود دارند كه پس از كدگشايي به چندين micro-op تبديل مي‌شوند، در مقابل دستورالعمل‌هاي ساده متعددي نيز هستند كه نمي‌توان انها را با يك micro-op بيان نمود. به عنوان مثال دستور ساده ADD (جمع) در صورتي كه عملوند‌هايش ثبات‌هاي پردازنده باشند(مانند ADD EBX,EAX) به سادگي به يك micro-op كدگشايي مي‌شود اما اگر يكي از عملوند‌ها آدرس خانه‌اي از حافظه باشد پيچيدگي اين دستور ساده براي پردازنده بسيار زياد مي‌شود. مانند دستور ADD [mem],EAX كه در بر اساس آن مقدار ثبات EAX بايد با مقدار خانه mem حافظه جمع شده و حاصل در خانه mem قرار گيرد.


در معماري‌هاي ابتدايي مانند آنچه كه در «پنتيوم پرو» به كار برده شده بود، اين نوع دستورالعمل‌ها به چندين micro-op شكسته مي‌شد، زيرا واحد‌هاي محاسباتي پردازنده تنها به ثبات‌ها دسترسي مستقيم براي محاسبات خود دارند. بنابر اين در بهترين حالت دستورالعمل ADD [mem],EAX به دستورالعمل‌هاي زير شكسته مي‌شود:


• «بارگذاري» : MOV EBX,[mem]a
• محاسبات منطقي و رياضي : ADD EBX,EAX
• «ذخيره‌سازي» : MOV [mem],EBX


«همجوشي micro-op» امكان تركيب دستور «بارگذاري» با دستور محاسباتي را ميسر مي‌سازد، بنابر به كمك اين ويژگي تنها يك micro-op براي دستورالعمل بالا توسط واحد كدگشايي توليد مي‌شود. اين امر چندان كار كوچكي نيست چرا كه در طرح‌هاي قديمي كنارهم قرار دادن عملگر‌هاي محاسباتي با «بارگذاري» موجب طولاني شدن خط‌لوله و پايين آمدن حداكثر فركانس كاري پردازنده مي‌شد. در معماري نوين اينتل با استفاده از مدار‌هاي بزرگ و هوشمندتر كه به صورت همزمان چندين «همجوشي micro-op» انجام مي‌دهند، اين امر بدون اعمال محدوديت قابل ملاحظه ممكن گشته اس

[pejman]

Core در برابر K8 : كدگشايي

به نظر شما چگونه سه واحد «كدگشايي ساده» به اضافه يك واحد «كدگشايي پيچيده» در معماري Core با سه واحد «كدگشايي پيچيده» موجود در معماري K8 رقابت مي‌كند؟


معماري ابتدايي پردازنده‌هاي Athlon (معماري K7) دو شيوه كدگشايي «مسير برداري» و «مسير مستقيم» داشت. كدگشايي «مسير برداري» يك دستورالعمل منجر به چندين دستورالعمل شبه RISC شده (كه AMD آنها را macro-op نام نهاده) و كدگشايي «مسير مستقيم» منجر به يك macro-op مي‌شود هر يك از واحد‌هاي كدگشايي در K7 داراي توانايي كدگشايي به دو شيوه مذكور بودند. اما از ديدگاه عملكرد، كدگشايي «مسير مستقيم» به دليل داشتن تعداد macro-op كم‌تر ترجيح داده مي‌شد. اگر از اين كه ما معماري منسوخ شده K7 را تحليل مي‌كنيم شگفت زده شده‌ايد بايد اضافه كنيم كه معماري K8 به طور گسترده‌اي بر پايه معماري K7 طراحي گشته است.


هر سه واحد «كدگشايي پيچيده» K7 قادر به كدگشايي «مسير مستقيم» اكثريت دستورالعمل‌هاي x86 مي‌باشد و بخش اندكي از دستورالعمل‌ها به شيوه «مسير برداري» كدگشايي مي‌گردند. با اين وجود برخي از دستورالعمل‌هاي مميزشناور و SSE مي‌بايست به شيوه زمان‌بر «مسير برداري» كدگشايي مي‌شدند. در معماري K8 از واحد‌هاي «كدگشايي پيچيده» قدرتمندتري بهره برده شد كه توانايي كدگشايي تمامي دستورالعمل‌هاي SSE و مميزشناور را به شيوه «مسير مستقيم» دارا مي‌باشد.


مشابه ويژگي «همجوشي macro-op» اينتل در معماري K8 شركت AMD وجود ندارد همچنين ميتوان فرم ديگري از «همجوشي micro-op» را در اين معماري يافت، براي اينكه پيچيدگي اين مقايسه‌ها موجب سردرگمي شما نشود در جدول 2 تفاوت‌هاي موجود را ترسيم كرده‌ايم


جدول شماره 2



در پردازنده‌هاي Athlon ويژگي «همجوشي micro-op» وجود دارد، يك دستورالعمل مشابه دستورالعمل ADD [mem],EAX در گذر از خط‌لوله پردازنده تنها با يك macro-op بيان مي‌شود. دستورالعمل‌هاي «بارگذاري» و SSE نيز در معماري Core قابل تركيب با يكديگر هستند اما اين امكان براي K8 در نظر گرفته نشده و دستورالعمل‌هاي SSE توسط دو macro-op مجزا اجرا مي‌شوند.



با توجه به اين توضيحات به نظر شما واحد‌هاي كدگشايي Core چگونه با K8 رقابت مي‌كنند؟ شايد بدون دسترسي به اطلاعات بيشتر در مورد ساير بهينه‌سازي‌هاي Core در واحد كدگشايي، نتيجه‌گيري كمي دشوار باشد، با اين وجود بر اساس مفروضات مي‌توان ايده كلي مقايسه را مطرح كرد. در اكثر وضعيت‌هاي موجود معماري Core برتري نسبي در اين بخش دارد، اين معماري ميتواند در هر سيكل ساعت خود 4 تا 5 دستورالعمل x86 (به لطف «همجوشي macro-op» ) را كدگشايي و به داخل خط‌لوله هدايت كند در حالي كه K8 در هر سيكل ساعت تنها 3 دستورالعمل را كدگشايي مي‌كند.



وضعيت‌هايي كه 3 واحد«كدگشايي پيچيده» K8 از 3واحد«كدگشايي ساده» و يك واحد پيچيده‌ي Core پيشي مي‌گيرند بسيار اندك است. اين اتفاق زماني رخ‌خواهد داد كه پيچيدگي هر سه دستورالعمل واكشي شده از صف دستورالعمل‌ها در حدي باشد كه توسط واحد‌هاي «كدگشايي ساده» تعبيه شده در Core نتوان آنها را به micro-op تبديل كرد.

[FarHouD]

این را هم از من داشته باشید به علت فرکانس بالای CPU های intel و به خصوص doul core ها شما در حین کار با سیستم احساس می کنید در دستشویی عمومی به سر می برید چرا؟ از صدای فن ........ .
ولی AMD یعنی آرامش .

[pejman]

FarHouD دوست من
بايد به عرزتون برسونم كه cpu هاي دو هسته اي اينتل نسبت به ا ي ام دي توان مصرفي كماتري داره واين موزو باعث خنك تر بودن اون و در نتيجه كم سروسدا تر بودن اون ميشه

[Mr.Amirhessam]

فقط اينتل.
هم قديمي و با اصالته و هم كارايي و پرفورمنس بالايي داره.
اي ام دي واسه سوسول بازي خوبه.

[Mahdi1944]

اميرحسام هر چيزي قديمي هست دليل بر بهتر بودنش هست؟
AMD در تمام CPU هاش کاملا برتر از intel بوده، بجر در سري DualCore که همرده هستند، اون هم احتمالا به خاطر درگيري AMD در ادغام ATI به خودش هست و به زودي شاهد نسل جديد CPU هاي هميشه قدرتمند AMD خواهيم بود

[pejman]

اقا مهدي اشتباه نكنيد اي ام دي از وقتي معماري سيپييو هاش k7 شد تا اخيرا" كمي جلو بود نه هميشه




ولي واقا" من از اين رقابت لذت ميبرم چون باعث پيشرفت ميشه

[Mahdi1944]

pejman جان
اينطور نيست، بنده يکي از سيستمهاي ذخيره‌اي که دارم با پردازشگر DURON 800 MHZ کار مي‌کنه و به جرات مي‌تونم بگم از يک سلرون 2000 بسيار سريعتر کار مي‌کنه، AMD هميشه جلو بوده و فقط يک اشتباه در Athlon داشت که به اعتبارش لطمه زد و الان هم مطمئن هستم به زودي شاهد سري جديد و احتمالا با تکنولوژي زير 46 نانومتري خواهيم بود
در مورد رقابت هم کاملا با شما موافقم، بدون وجود رقابت رکورد حکمفرما خواهد شد