با اجازه از خانم مهناز یزدانی عزیز و هنرمند
کودکان خيابانی
هر کودکی در هر کجای جهان بدنيا ميآيد نخست برای مسئولين کشورش و سپس خانواده اش وظيفه ای را بوجود ميآوردکه برای دوران کودکي...نوجوانی و ورودش به جامعه برنامه ريزی کنند.
اولين عاملی که کودک راوادار به رفتن به خيابان ميکند فقر است.
اين کودکان زائيده ناهنجاريهای اجتماعی موجود هستندو جبر و شرايط و نه ميل و اراده شان آنها را به خيابان رانده است.
آنها آموخته اند که برای سير کردن شکم خود به سختی آدم بزرگها و حتی سخت تر کار کنند.
اين کوچولوها از جنس خود ما هستند.
و نام انسان اشرف مخلوقات را يدک ميکشند...
شايد همين موجود سمج و کثيف و بدبو استعداد نهفته ای داشته باشد که اگر در شرايط مساوی با کودک ما قرار داشت ميتوانست به يکی از بزرگترينهای عصر خود تبديل شود.
نياز اين کودکان مثل همه بچه ها کانون گرم خانواده است.
و شايد ذره ای رحم و انصاف...
خيلی ها معتقدند هميشه فريادرسی هست... حتی برای اين کوچولوها؟!!!
جالب بود...... پس منتظر ادامه باشید
