گل سرخ در ادب پارسی و نقش آن در باور و نظر ایرانیان
حکیم فردوسی
تنش پر نگار از کران تا کران
چو داغ گل سرخ بر زعفران
پس آن دختران جهاندار جم
ز نرگس گل سرخ را داده نم (گل سرخ در ادب پارسی گونه و نرگس هم چشم انسان است )
به بالا چو سرو و چو خورشید روی
چو کافور گردِ گل سرخ موی ( یعنی از بس زیبا بود مانند کافوری بود که بر گرد گل سرخ گذاشته باشی)
سعدی
گل سرخش چو عارض خوبان
سنبلش همچو زلف محبوبان
نظامی
سحر گه که آمد به نیک اختری
گل سرخ بر طاق نیلوفری (در اینجا گل سرخ خورشید عالمتاب است )
گل سرخ را که اینقدر در فرهنگ ایرانیان نقش دارد را باید بکوشیم تا بیشتر بشناسیم و بشناسانیم شاید اغراق نباشد اگر بگوییم که این گل در هیچ کجا بجز ایران بخوبی گل سرخ ایران پرورده نمیشود.
نقوش گل سرخ را در خراطی ، قلم زنی ، گچبری و بالاتر از همه قالی پرنگار ایرانی میبینیم و جا دارد که در معرفی این گل بیشتر کوشش کنیم ، کشور های عربی پس از صد ها سال اکنون بیدار شده اند و مانند خلیج فارس میخواهند آنرا نشان خود معرفی کنند بکوشیم تا آب گلی را که با آن بهترین خانه یعنی خانه خدا را شستشو میکنند کماکان بنام ایران باقی بماند و دست یغمای کسانی که کتابخانه های ما را به آتش کشیدند و چیز های دیگرمان را هم میخواهند غارت کنند به خاطر نداشتن منابع اطلاعاتی در خور روز اینرا هم با تبلیغات توخالی مانند دزدیدن نام خلیج فارس از ما نربایند .
منبع و عکس:سایت [External Link Removed for Guests]