از باجه ی پنج تومانی سر خیابان زنگ می زنم
سیم ها توان حمل غصّه های سربی مرا ندارند
یک وقت تلفن قطع شد
به دل مگیر و میاشوب
راستی مرا که یادت هست ؟
همان آشنای غریبی که از پستوی هزاره های هشت ضلعی مرگ
اندوه و سیمان و فولاد و گل را
با سنگ های تشبیه محک می خورد !!!
و ستاره ها را به معجزه ی خیانت خواب فرا می خواند!
همان کودکی که در ناکجا زمان سال دوهزار و یک ثانیه میلادی
به دنیا آمد
و زمین را به اندازه ی حجم ملتهب انتظار خر مگسی کور
به تبعید از منظومه شمسی بلوغتر کرد !!!
همان کودکی که ........
اَ اَ اَ اَ اَ اَ اَ اَ اَ اَ اَ ه..................
اَه ه ه ه ه ه ه ه..................
چقدر این باجه های تلفن همگانی
بخیل و حسود و ناخن خشکند!!!
susan
