تحلیل بازارهای مالی : هفته بانکهاي مرکزي

[Yasser]

مقدمه :
این سلسله مقالات جهت علاقه مندان بازارهای مالی به خصوص بازار ارز میباشد و بازنویسی مقالاتی است از سایت سرمایه به نویسندگی خشایار امینی مدیر تحلیل اخبار آن سایت.
لازم ذکر اینکه بحث فارکس از بحث های تا حدی نو و جدید بازارهای مالی می باشد (در حد 10 سال) که به دلیل علاقه شخصی اینجانب و نیز جذابیت آن در اینجا قرار میگیرد.
همه دوستان علاقه مند به مباحث اقتصادی و مالی را به تحقیق و بررسی در این خصوص و پیگیری مباحث این بحث دعوت میکنم.
با تشکر
یـاســـر

-------------------------------------------------------------------------------

چشم انداز بازار در سال 2007

اخرین روزهای سال 2006 را در حالی پشت سر گذاشتیم که بازار در انتظار روشن شدن ابهاماتی است که در این مقطع زمان بوجود امد و احتمالا سال 2007 دنباله داستان وقایعی خواهد بود که در سال 2006 یا بوجود امدند و یا جریان داشتند .

در این گونه مواقع مناسب است تا نگاهی به گذشته شود و بعد راجع به آینده صحبت کرد ، اما از انجا که جسته و گریخته درباره واقع سال گذشته ،سالی که آلن گرینسپن بعد از 18 سال ریاست فدرال رزرو ، با بازار خداحافظی کرد و چندی بعد از وداع او طولانی ترین سیکل افزایش نرخ بهره در تاریخ امریکا پس از 2 سال متوقف شد ، سالی که اتفاقات دیگر نظیر افزایش نرخ بهره ژاپن از عدد صفر بعد از سالها رکود حاکم بر اقتصاد این کشور ، شروع سیکل افزایش نرخ بهره اروپا ، مرگ دیوید والتون عضو تندروی بانک مرکزی انگلستان ، جنگ لبنان و تاثیرات آن بر بازار ، منازعات هسته ایران و نگرانی بازار از قطع صادرات چهارمین صادر کننده نفت که موجب شد تا قیمت نفت به بالاترین حد در تاریخ اکتشاف و استخراج این محصول برسد ، بحران هسته ای کره شمالی و آزمایش البته نه چندان موفق اولین بمب اتم و تاثیر آن بر ین و بسیاری وقایع ریز و درشت دیگر که همگی از محرکان اصلی بازار در سال گذشته بودند ، کمابیش بحث شده فرصت را غنیمت می شماریم و اندکی در رابطه با سال 2007 می نویسیم .
به عنوان علاقه مندان بازار فارکس ابتدا باید نگاهی به وضعیت بانکهای مرکزی جهان بیا ندازیم :

مسلما اولین بانکی که باید بررسی شود به علت چیرگی اقتصاد امریکا بر مبادلات جهانی فدرال رزرو است .
در اوایل فوریه 2006 بن برنانکی سکوی هدایت این نهاد را از گرینسپن گرفت و اگر چه چندی قبل از ان و در زمان ریاست گرینسپن ( جلسه 13 دسامبر 2005) صحبت از ثبات نرخ بهره شده بود اما از حرف تا عمل چند ماهی طول کشید و سرانجام در اگوست 2006 بعد از جلسه FOMC نرخ بهره افزایش نیافت و از آن تاریخ تا کنون عدد 5.25 ثابت مانده است .
سوال اینست که آیا این روند در سال 2007 نیز ادامه پیدا می کند ؟
جواب مثبت است . محرک اصلی افزایش نرخ بهره در سال 2005 تورم بود و با توجه به اینکه اخیرا نشانه هایی از کاهش آن دیده شده و همینطور نشانه های بسیار قوی دال بر رکود بازار مسکن و دیگر ارکان اقتصاد امریکا وجود دارد اکثریت فعالان بازار اعتقاد به ثابت ماندن نرخ بهره دارند اما آن دسته اندکی نیز که به تغییر می اندیشند، کاهش را مد نظر دارند نه افزایش و تقریبا هیچ کس اندیشه افزایش نرخ بهره امریکا را در سر ندارد .
بنابراین احتمال اینکه ضربه ای دلار در 2006 خورد در 2007 نیز تکرار شود بسیار است .

در فرصتهای بعدی به ادامه مطلب می پردازم ...

----------------------------------------------

پینوشت از یاسر :

- آلن گرینسپن

سیزدهمین رئیس بانک فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا)
متولد 1926 ، اقتصاد دان ، یهودی ، دکتری افتخاری علوم تجاری از دانشگاه نیویورک در سال 2005 ، PhD در اقتصاد (او رساله خود را به طور معمول به پایان نبرد)

- دیوید والتون

عضو شورای بانک مرکزی انگلستان ، عضو شورای سیاستگذاری پولی بانک انگلستان ، فوق لیسانس اقتصاد از دانشگاه وارویک ، فوت در ژوئن 2006

- بن برنانکی

چهاردهمین رئیس بانک فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا)
متولد 1953 ، متخصص اقتصاد کلان ، PhD از MIT

[Yasser]

  انداز بازار در سال 2007

(ECB) 
  
[align=center]Europe Central Bank[/align]
بانک دیگری که بعد از فدرال رزرو آمریکا در رتبه دوم اهمیت قرار دارد ECB یا همان بانک مرکزی اروپا است .
این نهاد در دسامبر 2005 بعد از 5 سال ثابت بودن نرخ بهره در عدد 2 سرانجام تصمیم به افزایش ان گرفت و ان را به 2.25 رساند .
در آنروزها بسیاری گمان می کردند که این افزایش تنها تک پله ای بی اثر می باشد اما گذشت زمان ثابت کرد که مقامات ECB به رهبری تریشه عزم خود را برای یک سیکل افزایش نرخ بهره جزم کرده اند و تقریبا هر فصل شاهد یک پله افزایش نرخ بهره بودیم بطوریکه هم اکنون این عدد 3.25 است .
دو مسئله اصلی که پیرامون این افزایش مطرح بود یکی تاثیر منفی ان بر اقتصاد تازه از بستر برخاسته اروپا و دومی تاثیر صعودی بر ارزش یورو که رکود بخش صادرات از نتایج طبیعی ان است .
بنابراین بسیاری انتظار داشتند که با گذشتن یورو از خط 1.3 در برابر دلار مقامات ECB اندکی از شدت عمل خود بکاهند و لااقل چند ماهی استراحت کنند .
اما ظاهرا چنین نشد و نه اقتصاد اروپا چندان نشانه های قوی از ضعف از خود نشان داد و نه مقامات اروپایی نگرانی خاصی از افزایش ارزش یورو ابراز کردند (کاری که مقامات ژاپنی به کرات در رابطه با ارز ش ین کرده اند ) .
البته ناگفته نماند که در این میان شاخصها و سخنانی دال بر تاثیر منفی سیکل افزایش نرخ بهره دیده ایم به طور مثال ضعیف اعلام شدن شاخص ZEW و یا سخنان دومینیک دویلپن نخست وزیر فرانسه در رابطه به قدرت گرفتن بیش از حد یورو ، اما در کل این شاخصها و سخنان شهاب هایی زود گذر بودند و تاثیر ماندگاری در بازار نگذاشتند ، شاهد این مدعا انکه صادر کنندگان المانی عدد 1.5(برای EUR/USD) را آستانه دردناکی بخش صادرات اقتصاد اروپا دانستند و نگرانی خاصی نسبت به عبور از 1.3 نداشتند و ندارند .
در کل از سخنان تریشه و دیگر مقامات اروپایی و همینطور اعداد و ارقام اقتصادی این منطقه اینگونه بر می اید که مقامات ECB نرخ بهره اروپا را همچنان پایین می دانند و در اندیشه چند پله افزایش دیگر هستند بنابراین با توجه به اینکه چندان نگرانی خاصی در رابطه با افزایش یورو وجود ندارد احتمال قدرت گرفتن یورو در سال 2007 در برابر اکثر ارزها علی الخصوص دلار و ین بسیار است .

واگرایی بوجود آمده میان ECB وFED محرک اصلی حرکت EUR/USD در سال گذشته بود و در سال آینده نیز به احتمال قوی این داستان ادامه دارد .

در فرصتهای بعدی به بررسی دیگر بانکها خواهم پرداخت .

پینوشت :
ژان کلود تریشه

دومین رئیس بانک مرکزی اروپا
متولد 1942 در لیون فرانسه ، در سال 1993 به ریاست بانک مرکزی فرانسه رسید تا 1995د و در 1999 ژاک شیراک برای دومین بار او را به این سمت منصوب کرد ، دارای مدارک مهندسی معدن ، کارشناس اقتصاد ، و علوم سیاسی

[Yasser]

  انداز بازار در سال 2007
(BOE) 
  
[align=center]Bank of England[/align]

بانک مرکزی انگلستان و بانک مرکزی ژاپن نیز دو بانکی بودند که تصمیمات و سیاستهایشان در ارزش پوند و ین در سال گذشته تاثیر خاص خود را داشت .
BOE بانکی بود که در ابتدای سال در اندیشه کاهش نرخ بهره بود اما این اندیشه در همان مرحله اندیشه باقی ماند و در تمامی جلسات این نهاد تا اگوست نرخ بهره ثابت باقی ماند. اما با گذشت زمان و عملکرد بهتر از حد انتظار شاخصهای اقتصادی این کشور، تمایلات مقامات انگلیسی به افزایش نرخ بهره گرایش پیدا کرد تا اینکه سرانجام دیوید والتون طلسم رای مثبت به افزایش نرخ بهره را شکست و در جلسه جولای این نهاد رای به افزایش نرخ بهره داد که این مسئله افزایش قدرت پوند را به دنبال داشت. اما سرنوشت والتون به تلخی رقم خورد و چند روزی پس از رای گیری درگذشت . در انروز فعالان بازار به این نتیجه رسیدند که با مرگ او نرخ بهره باز هم از افزایش دور شد که تضعیف پوند پیامد این داستان بود. اما درست در جلسه بعد مقاماتMPC با یک ماه تاخیر پیام والتون را دریافتند و در شرایطی که بازار انتظار این حرکت را نداشت رای به افزایش نرخ بهره دادند که ارزش پوند را بالا برد . از این زمان به بعد بود که کاهش از دستور کار MPC خارج شد و افزایش تبدیل به دغدغه اصلی انان شد .
اگرچه بعد از جلسه اگوست تا کنون نرخ بهره ثابت مانده اما به اعتقاد فعالان بازار نرخ بهره انگلستان به دلیل وضعیت درخشان بازار مسکن و اوضاع قابل قبول دیگر بخشهای اقتصاد،ای نرخ در سال 2007 باز هم افزایش پیدا خواهد کرد که این مسئله چشم انداز پوند را بسیار روشن می کند .
بنابر این همانند بحثی که در رابطه با EUR/USD شد واگرایی بوجود امده میان بانک مرکزی انگلستان و امریکا مو جب تقویت GBP/USD خواهد شد و به اعتقاد من در سال 2007 این زوج ارز از عدد 2.0000 گذر خواهد کرد .

MPC : شورای سیاستگذاری پولی بانک مرکزی انگلستان

[Yasser]

  چین ، امریکا ،  

جمعه هفته گذشته (سی ام مارس ) در حدود ساعت 17 به وقت اروپای مرکزی دلار بدون انکه خبر اقتصادی خاصی منتشر شود بصورت ناگهانی در برابر اکثر ارزهای اصلی ضعیف شد . این موج که به دلیل اعلام خبری در رابطه با روابط اقتصادی چین و امریکا بوجود امد بهانه ای شد تا نگاه عمیق تری به روابط اقتصادی ، سیاسی چین و امریکا بیاندازیم .
خبری که روز جمعه بازار را دچار شک کرد این بود که مقامات رسمی امریکا اعلام کردند که دیگر واردات کاغذ گلاسه (Glossy Paper) از چین را از قوانین ضد یارانه (anti-subsidy laws) معاف نخواهند کرد .
حجم دلاری واردات این محصول به خاک امریکا از چند صد میلیون دلار بالاتر نیست و از انجایی که این رقم چندان رقم بالایی نیست پر واضح است تاثیر اقتصادی این خبر موجب تضعیف دلار نشده است بلکه علت اصلی تضعیف دلار نگرانی بازار از براه افتادن دوران نزاع اقتصادی میان چین و امریکا می باشد .

کالاهای چینی که به برکت ارزش پایین یوان ، ارز رسمی این کشور در بازار های اروپا و امریکا ( و دیگر نقاط جهان ) بسیار ارزانتر از کالاهای رقیب می نمایند مزاحمت بسیاری برای تولید کنندگان این کشورها بوجود اورده اند و چندین سال است که کشور های دست به گریبان این مشکل علی الخصوص امریکا که مسبب یک سوم کسری تجاری اش را چین میداند به روشهای مختلف منجمله سهمیه بندی و وضع تعرفه سعی در موازنه تجاری دارند که البته چندان موفق نبوده اند .
سوال اینست که چرا امریکا نمی تواند قاطعانه عمل کند و به یکباره از ورود کالاهای ارزان قیمت چینی جلوگیری کند ؟ و یا به عبارت دیگر هراس امریکا از درگیری با چین در چیست ؟ از انجا که یکی از دلایل اصلی مسئله دلار است (که در این باب بیشتر سخن گفته خواهد شد ) درک این موضوع کمک شایانی به فعالان بازار ارز جهت درک رفتار دلار در روزهایی مثل جمعه گذشته می کند .

1- اهرمهای سیاسی :

چین و امریکا اختلافات سیاسی بسیاری دارند و بعد از فروپاشی شوروی سابق بسیاری چین را رقیب اصلی امریکا می دانند . تقریبا تمامی کشورهایی که با امریکا روابط تیره ای دارند با چینی ها روابط خوبی دارند و چین از این مسئله به عنوان اهرم فشار به امریکا استفاده می کند . بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند حمایت از کره شمالی و ایران در موقعیت کنونی از طرف چین نوعی رقابت با امریکا بوده است و در سالهای گذشته با توجه به مشکلات امریکاییها در عراق انان چندان علاقه ای به در گیر شدن با چینیها نداشتند و ظاهرا به جای باج سیاسی (کنار امدن بر سر مسئله کره شمالی ) ترجیح دادند باج اقتصادی بدهند (رضایت به ارزش پایین یوان ) اما با توجه به حل شدن نسبی مسئله کره شمالی و رساندن کار پرونده ایران به شورای امنیت بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند که امریکا دیگر چندان نگران اختلافات سیاسی اش با چین نیست و بعد از چند سال بیاد منازعات اقتصادیشان افتاده است .

ایا این تحلیل درست است ؟ از مسائل و مذاکرات پشت پرده ما اطلاعی نداریم اما با استفاده ازدانش تحلیل معکوس (نگاه کردن به وقایع ونتیجه گیری ) می توان استنباط کرد که این نگاه درست است و هرچه امریکا از بابت کره شمالی ، عراق و مسئله هسته ای ایران ارامش بیشتری کسب کند انرژی بیشتری برای حل اختلافات اقتصادی خود با چین دارد .

2- اهرمهای اقتصادی :

جدای از اهرمهای سیاسی چین قدرت بسیاری برای فشار اوردن به امریکا در عرصه اقتصادی دارد .
این کشور دارای بالاترین ذخایر ارزی دلار در جهان است که چیزی در حدود رقم افسانه ای هزار میلیارد دلار می باشد که تنها تبدیل قسمتی از ان به ارزهای دیگر یا طلا موجب تضعیف شدید دلار خواهد شد . مدت زمان بسیاری است که مقامات بانک مرکزی چین گاه و بیگاه دم از تغییر ذخایر ارزی (Reserve diversification) خود می زنند و هر بار نیز دلار با موج نزولی خود به این سخنان واکنش نشان می دهد .
به عنوان نمونه تضعیف شدید دلار در روز 24 نوامبر 2006 (جمعه شکرگزاری ) بدنبال سخنان رئیس بانک مرکزی دال بر تبدیل مقدار از دلارهای موجود به دیگر ارزها بود .
تاثیر چین بر ارزش دلار به حدی است که بعضی از تحلیلگران پا را از مرز عقل فراتر گذاشته اند و اینگونه می اندیشند و می نویسند که ارزش دلار در چین تعیین می شود .
البته که این دید اشتباه است اما تاثیر سیاستهای بانک مرکزی چین بر دلار را نمی توان انکار کرد .

چشم انداز :

به اعتقاد من با توجه به حل شدن نسبی مسئله کره شمالی و یا حداقل متفق القول شدن امریکا و چین در این داستان در صورتی که بر سر مسئله ایران نیز چینی ها و امریکاییها به تفاهم برسند و یا این مسئله بنوعی حل شود و به عبارت دیگر این اهرم چندان اهرم پرقدرتی برای چینی ها نباشد که احمال ان نیز چندان دور از ذهن نیست امریکاییها با فراغ بال جنگ اقتصادی خود با چین را شروع می کنند و احتمالا از ایجاد تعرفه بر کالاهای چینی شروع خواهند کرد و چینی ها نیز برای تلافی جویی دلار های خود را خواهند فروخت و انرا ارزان می کنند و از انجایی که امریکا چندان نگران این موضوع (کاهش ارزش دلار ) نیست احتمالا بازنده نهایی چین خواهد بود و دلار و نه امریکا .

--------------------------------------------
خشایار امینی: مدیر تحلیل فاندامنتال سایت سرمایه

[Yasser]

 اجلاس گروه 7 و ین 

روز جمعه سیزدهم آوریل در حدود ساعت 17 به وقت اروپای مرکزی (CET) ین بصورت ناگهانی در برابر ارزهای اصلی منجمله دلار ، پوند و یورو بشدت تضعیف شد.
علت اصلی این موج بگوش رسیدن شایعاتی در رابطه با اجلاس گروه 7 بود.
در این جلسات که این بار در واشنگتن برگزار شد مقامات اقتصادی هفت کشور پیشرفته جهان گرد هم می ایند و به بحث و تبادل نظر در رابطه با اقتصاد جهانی می نشینند . صحبتهای مقامات این گروه بر تمامی ارکان اقتصادی جامعه جهانی من جمله بورسهای منطقه ای تاثیر خاص خود را دارد اما اگر از زاویه بازار ارز به ان نگاه کنیم باید پذیرفت که عمده تاثیر ان بر ین می باشد.



علت اصلی این مسئله اینست که کشورهای غربی (امریکا و اتحادیه اروپا ) از پایین بودن ارزش ین و یوان به واسطه لطمه ای که به اقتصاد انها می زند چندان خشنود نیستند و همواره تلاش بر قوی کردن این دو ارز دارند . اجلاس گروه هفت معمولا محل مناسبی برای برای گله کردن غربی از نژاد زرد بوده که این گلایه ها اگر از طرف بازار جدی تلقی شود معمولا افزایش ارزش ین را به همراه داشته است.
برای این دوره نیز تقریبا تمام هفته گذشته بازار در انتظار اخبار مربوط به این اجلاس نشسته بود بطوریکه روز جمعه اخبار بسیار مهمی از اقتصاد ایالات متحده داشتیم اما کاملا از طرف بازار نادیده گرفته شد
اما حدود ساعت 17 بوقت اروپای مرکزی شایعاتی در بازار دال بر اینکه وزرای اقتصادی شرکت کننده در این اجلاس در رابطه با ین سخنی نخواهند گفت پیچید که کاهش سریع ارزش ین طبیعی ترین عکس العمل بازار بود.
بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند که افزایش اخیر نرخ بهره ژاپن از 0.25 به 0.5 ، کاهش تورم در این کشور و به مجددا به مرز نگران کننده نزدیک شدن این اعداد و همین طور عدم دخالت بانک مرکزی ژاپن در بازار برای تضعیف ین چه بصورت عملی و شفاهی (Verbal) موجب شده تا مقامات اقتصادی دیگر کشورها با مقامات ژاپنی هم نوا شوند و انتظار زیادی از بانک مرکزی ژاپن برای افزایش سریع نرخ بهره (تنها درمان ضعف شدید ین ) نداشته باشند.
این در شرایطی است که فوکوئی رئیس بانک مرکزی ژاپن اعلام کرد که انها قصد دارند تا نرخ بهره را به ارامی (gradually) در جهت واقعیات اقتصاد ژاپن تعدیل کنند . این جمله بارها و بارها از زبان او شنیده شده و اگرچه دفعات اول امیدوارانه (Hawk) تلقی می شد اما بعد از گذشت چندی همه می دانستند که این جمله الزاما به معنی افزایش نرخ بهره نیست و شاید تنها برای کم کردن فشار اروپایی ها گفته می شود.
بنابراین با توجه به تورم پایین ژاپن و ندیدن نشانه های قابل قبول دال بر افزایش ان و همینطور پذیرفتن واقعیات اقتصادی ژاپن از طرف دیگر کشور ها و کم کردن فشار برای بالا بردن ارزش ین احتمال آغاز موج جدیدی از سقوط ین بسیار محتمل است.
اگر به تاریخچه اجلاس گروه 7 نیز نظری دوباره بیاندازیم خواهیم دید که تاثیر این جلسات معمولا چند ماهه است.

[Yasser]

 1 پوند = 2 دلار 

روز سه شنبه 17 آوریل ارزش پوند در برابر دلار از عدد 2 گذشت . به عبارت دیگراز آن زمان برای خرید هر پوند باید دو دلار پرداخت کرد که در 15 سال گذشته بی سابقه بوده است .
گذشتن از اعداد مهم بسیار برای فعالان بازار مهم است به همین دلیل این روزها در اکثر محافل تحلیلگری بازار ارز، بحثها پیرامون پوند جریان دارد و سوال اصلی اینست که آیا پوند بیش از حد خریده (Over bought) شده و در آستانه یک موج اصلاحی بزرگ است و یا روند خود را رو به بالا ادامه می دهد ؟



اگر بخواهیم دلایل اصلی قدرت گرفتن پوند در برابر دلار را بررسی کنیم باید به سیاستهای بانک مرکزی امریکا (FED) و بانک مرکزی انگلستان (BOE) رجوع کنیم .
در این مقاله قصد بحث پیرامون مسائل مربوط به FED را ندارم و خوانندگان را به مقالات قبلی مرتبط با این موضوع ارجاع می دهم و صرفا به گفتن این جمله بسنده می کنیم که از اواخر سال 2005 سیاست فدرال رزرو از افزایش نرخ بهره به ثبات آن تغییر یافت که این مسئله دلیل اصلی تضعیف دلار در سال گذشته بود .
اما در آنسوی اقیانوس اطلس اوضاع این چنین نبود . افزایش توامان رشد اقتصادی و تورم باعث شد تا مقامات اقتصادی انگلستان که در سال 2005 و حتی اوایل 2006 برای مبارزه با رکود اقتصادی به کاهش نرخ بهره فکرمی کردند ، تغیر عقیده دهند و افزایش را در دستور کار خود قرار دهند .
شاید یکی از اولین کسانی که نشانه های افزایش جدی تورم در اقتصاد انگلستان را دید دیوید والتون بود که در جلسه ماه جولای 2006 رای به افزایش داد . این رای او اگرچه تنها رای بود و نتوانست کار چندانی در مقابل 8 رای مقابل خود بکند اما سرآغاز پدیدار شدن نگرانی از تورم در اعضای کمیته تصمیم گیری در رابطه با نرخ بهره (MPC) انگلستان بود .
اگر چه والتون 43 ساله چند روز بعد بصورت کاملا ناگهانی در گذشت و طرفداران افزایش نرخ بهره را سوگوار کرد اما اعضای کمیته MPC نرخ بهره را در جلسه ماه بعد 0.25 افزایش دادند .

این افزایش کاملا غیر منتظره بود و به همین دلیل رشد ناگهانی پوند را بدنبال داشت و از آن زمان تا کنون نگرش غالب بازار به سمت افزایش نرخ بهره سوق داد که این مسئله اصلی ترین دلیل افزایش ارزش پوند است .



حال سوال اصلی اینست : آیا این نگرش ادامه دارد ؟

در جواب باید گفت علت اصلی افزایش نرخ بهره در چند ماه گذشته افزایش تورم بوده است . آستانه تحمل نرخ تورم برای بانک مرکزی انگلستان 2در صد است (شاخص بهای مصرف کننده دوره سالیانه CPI (YoY)) اما در حال حاضر چندین ماه است که با وجود افزایش نرخ بهره این عدد بالاتر از 2 است . میزان بالاتر بودن نیز چندان ناچیز نیست . آخرین باراین عدد بسیار بالاتر از عدد نرمال (2 درصد ) 3.1 در صد اعلام شد .
این آخرین بار سه شنبه 17 آوریل بود که پوند را از مرز عدد 2 در برابر دلار گذراند .
طبق قوانین انگلستان گذر تورم از عدد 3.0 رئیس بانک مرکزی را ملزم می کند تا به وزیر دارایی نامه ای سرگشاده بنویسد و دلایل آنرا توضیح دهد .
کینگ نیز در نامه که برای بروان نوشت افزایش قیمت غذا ، سوخت و اسباب و اساس منزل را علت اصلی این مسئله دانست اما چیزی برای بازار مهم است اینست که برای مقابله با آن چه می توان کرد ؟
از آنجایی که تنها راه حل قابل قبول افزایش نرخ بهره است لذا از هم اکنون یک مورد افزایش نرخ بهره در جلسه ماه می در قیمت پوند لحاظ شده است و به اعتقاد بسیاری از کارشناسان برای ماههای بعد نیز باید انتظار افزایش را داشت .
جدای از اعلام تورم و تاثیر آن بر ارزش پوند جزییات جلسه ماه اوریل کمیته MPC نیز اعلام شد که بازار را شوکه کرد . در این جلسه 7 نفر به ثبات و دو نفر به افزایش نرخ بهره رای داده بودند . جدای از اینکه دو عضو به افزایش رای داده بودند که این خود بسیار مهم است و نشاندهنده بوجود امدین تفکر افزایش نرخ در میان اعضا است اقای بلانچ فلاور نیز که نوبت پیش به کاهش رای داده بود از نظر خود برگشت و به ثبات رای داد .
این گزارش صراحتا دال بر بوجود امدن تفکر قوی در MPC دال بر افزایش نرخ است و ان هنگام این مسئله جدی تر می شود که توجه کنیم که این رای گیری هنگامی انجام شده که اعضا از شاخص تورم و نامه کینگ به بروان بی خبر بودند .
اگر نگاهی به دیگر بخشهای اقتصاد انگلستان بیاندازیم می بینیم که در این دوره اقتصاد این کشور بسیار سالم است و مقامات بانکی احتمالا چندان نگران ضربه خوردن اقتصاد ناشی از افزایش نرخ بهره نخواهند بود .
در گذشته های دور یعنی سالهای 90 و 92 پوند برای گذر از عدد 2 تلاش کرده بود اما موفق نشد بهمین دلیل بسیاری اینگونه می اندیشند که این بار نیز چنین نخواهد کرد .
اما اگر به فضای حاکم بر اقتصاد ان زمان انگلستان و حال نگاه کنیم متوجه تفاوت بنیادین ان و قدرت فعلی ان نسبت به 15 سال گذشته می شویم بنا بر این به اعتقاد من پوند در مسیری بی بازگشت قرار دارد و احتمال قوی تر شدن آن تا 2.2000 وجود دارد .

[Yasser]

 دلار در هفته ای که گذشت  

هفته گذشته دلار رفتار پیچیده ای در بازار داشت. بطوریکه در برابر پوند، دلار استرالیا و دلار نیوزلند تقریبا بدون تغییر باقی ماند، در برابر ین قوی شد و در نهایت مقابل یورو به روند رو به ضعف خود ادامه داد.
بنابراین هفته گذشته را به رغم هفته های پیش نمی توان هفته ای غم انگیز برای خریداران دلار دانست اما به لحاظ تحلیلی چون رفتار دلار در برابر یورو نشاندهنده ارزش واقعی این ارز است بنابراین برآیند هفت روز قبل را می توان تضعیف دلار نامید.
این ارز در برابر یورو در هفته گذشته به ضعیف ترین حد خود در تاریخ رسید و زوج ارز EUR/USD اگر چه برای مدتی کوتاه و در حد چند دقیقه اما به عدد 1.3688 رسید از زمان پیدایش یورو بی سابقه بوده است.
علت عمده این امر، ضعیف اعلام شدن شاخصهای اقتصادی امریکا در هفته گذشته و قوی اعلام شدن داده های مربوط به منطقه یورو بود .



از اقتصاد امریکا در هفته گذشته خبرهای نسبتا مهمی داشتیم که اگرچه بعضی از آنها نسبتا مثبت بودند اما در کل اخبار چندان خوبی محسوب نمی شدند.
- میزان فروش خانه (Existing Home Sales) و میزان فروش خانه های نو (New Home Sales) که دو شاخص بسیار مهم بازار مسکن می باشند ضعیف تر از حد انتظار بازیگران بازار اعلام شدند که با توجه به روند کلی رو به ضعف بازار مسکن امریکا اعلام شدن این دو شاخص نمک پاشیدن بر زخم بازار مسکن ایالات متحده که نیمی از اقتصاد این کشور را شامل می شود بود.

- میزان سفارش کالاهای بادوام (Durable Goods Order) بهتر از حد انتظار اعلام شد بود اما اولا این شاخص جزء داده های درجه اول امریکا محسوب نمی شود و ثانیا یک عدد امیدوار کننده در میان سیلی از داده های منفی از جمله شاخص اطمینان مصرف کننده (Consumer Confidence) که ضعیف تر از حد انتظار اعلام شد، کار چندانی نمی تواند بکند.

- اما مهمترین خبر هفته گذشته خبر روز جمعه ، تولید ناخالص ملی (GDP) امریکا بود که بسیار ضعیف اعلام شدن آن بازار را شوکه کرد و دلار را در برابر یورو به ضعیف ترین حد خود در تاریخ رساند. این شاخص دوره گذشته 2.5 اعلام شده بود وبرای این نوبت بازار انتظار خود را پایین اورده بود و عدد 1.8 را انتظار داشت اما اعلام شدن عدد1.3 نشان داد که وضعیت رشد اقتصادی امریکا از آنچه انتظار می رفت نیز وخیم تر است. این مسئله افزایش نرخ بهره را بسیار مشکل می کنند و هم اکنون عموم بازیگران بازار به این نتیجه رسیده اند که قدم بعدی فدرال رزرو کاهش نرخ است نه افزایش آن و اکنون تنها اختلاف نظر میان اقتصاد دانان بر زمان این عمل است.

- از آنطرف در اروپا همه چیز بر وفق مراد است. شاخص IFO آلمان هفته گذشته 108.6 اعلام شد که کمی کمتر از رکورد تاریخی بود.

مقامات اروپایی نیز هیچ گونه سخنی دال بر نگرانی آنها از افزایش ارزش یورو بر زبان نمی رانند و به نظر از همه چیز راضی می نمایند.
بنابراین از لحاظ بنیادین روند دلار در برابر یورو و پوند همچنان رو به ضعف است اما تنها نکته ای که می تواند در این روزها به دلار کمک کند نکات تکنیکی است.
هنگامیکه ارزش یک کالا بالاتر می روند . معامله گرانی که در قیمتهایی پایینتر اقدام به خرید کرده اند برای کسب سود دست به فروش می زنند که این مسئله پایین آمدن قیت را موجب می شود به این پدیده کسب سود (Profit Taking ) می گویند که در بازار ارز نیز بسیار متداول است.با توجه به ضعیف شدن بیش از حد دلار در برابر بسیاری ارزها احتمال بوجود آمدن چنین موجهای وجود دارد. هفته گذشته نیز در روز پنجشنبه شاهد بوجود آمدن چنین موجی بودیم.
اما در کل باید توجه داشت که عمر این امواج که اصطلاحا به آنها امواج اصلاحی(correction) می گویند چندان طولانی نیست و دیر یا زود بازار به روند اصلی خود باز می گردد.

[Yasser]

  بانک هاي  

ابتدای هفته گذشته دلار برابر اکثر ارزها تقویت شد اما در آخرین روز هفته و در پی اعلام ضعیفتر از حد انتظار NFP (مشاغل اضافه شده در بخش غیر کشاورزی) اکثر سودهای کسب شده را از دست داد.

علت اصلی قدرت گرفتن دلار در ابتدای هفته جدای از مثبت بودن بعضی شاخصهای فاندامنتالی، عوامل تکنیکی بود.
این ارز در برابر اکثر ارزهای عمده جهان در هفته های گذشته بشدت تضعیف شده است و در حال حاضر در منطقه اشباع فروش (Oversold) به سر می برد. معمولا در چنین شرایطی بازار از بهانه ای برای قوی کردن ارز استفاده می کند که این دقیقا سناریوی دلار در ابتدای هفته گذشته بود.
شاخص ISM چه در بخش تولیدی و چه در بخش خدمات بهتر از حد انتظار اعلام شد که این مسئله تا حدودی نگرانیها در رابطه با رکود حاکم بر قوی ترین اقتصاد جهان را، بصورت موقت کاهش داد .
اما این فضا نوعی آرامش پیش از طوفان بود و همه می دانستند که تا زمانی که NFP اعلام نشود نمی توان در رابطه با اقتصاد امریکا و سرنوشت نرخ بهره اظهار نظر کرد.
انتظار این بود میزان مشاغل اضافه شده به بخش غیر کشاورزی 100000 اعلام شود. این در شرایطی بود که ماه پیش این عدد 180000 اعلام شده بود.

روز جمعه بالاخره بعد از چندی انتظار این شاخص حیاتی اعلام شد و پایین بودن آن خریداران دلار را نا امید کرد و دلار ضربه سنگینی از این بابت متحمل شد .
عدد نهایی 88000 بود که کمتر از حد انتظار بود. آنچه مسئله را تلخ تر می کرد تجدید نظر منفی در میزان ماههای قبل بود که صراحتا نشاندهنده وجود مشکلات جدی در وضعیت بازار کار امریکا بود .

بنابراین همچنان نگرش غالب در بازار کاهش قریب الوقوع نرخ بهره در امریکا می باشد .

اعلام شاخص NFP این بار از این جهت اهمیت بیشتری داشت که دقیقا چند روز پیش از جلسه FOMC منتشر شد . چهارشنبه هفته جاری جلسه فدرال رزرو در رابطه با نرخ بهره برگزار می شود و اگر چه انتظار تغییری در عدد 5.25 را نداریم اما بیانیه این نهاد می تواند سرنوشت نرخ بهره در ماههای بعد را مشخص کند که از این لحاظ بسیار مهم است .
هفته آینده بانک مرکزی امریکا تنها بانکی نیست که در رابطه با نرخ بهره تصمیم گیری می کند بلکه بانک مرکزی اروپا (ECB) و همچنین بانک مرکزی انگلستان (BOE) نیز در رابطه با نرخ بهره تصمیم گیری می کنند ، بنابراین هفته آینده محور اصلی توجهات بازار به بانکهای مرکزی معطوف است و می توان این هفته هفته بانکهای مرکزی نامید .

جلسه ECB روز پنجشنبه برگزار می شود و همانند همتایان امریکایشان اتنظار تغییری در عدد نرخ بهره نداریم و به احتمال قوی این عدد در 3.75 باقی می ماند اما کنفرانس مطبوعاتی تریشه کلید اصلی توجهات معامله گران می باشد و بسیار علاقه مندیم که بدانیم ایا او از لغت معروف خود "هشیاری " (Vigilance) استفاده می کند یا خیر ؟ اگر چنین شود نشاندهنده نگرانی او از تورم است که اشاره واضح به افزایش نرخ بهره می باشد ، در این صورت انتظار افزایش ارزش یورو را داریم .

نشست مقامات BOE اما شاید تنها نشستی باشد که تغییری در نرخ بهره بوجود بیاید . انتظار داریم که 9 عضو تشکیل دهنده MPC (نهاد تصمیم گیری در رابطه با نرخ بهره ) در مجموع رای به افزایش نرخ بدهند و انرا از 5.25 به 5.5 برسانند که در این صورت برای اولین بار در چند سال گذشته نرخ بهره انگستان از امریکا بیشتر می شود.

[Yasser]

  اولویت اول فدرال  

چهارشنبه هفته گذشته جلسه نهاد تصمیم گیری در رابطه با نرخ بهره بانک مرکزی امریکا (FOMC) برگزار شد .
این جلسات 8 نوبت در سال برگزار می شود و از اهمیت فوق العاده ای نزد فعالان بازار برخوردار است. از نشست هشتم آگوست سال گذشته هیچگونه تغییری در نرخ بهره امریکا داده نشده است و این عدد در 5.25 باقی مانده است .
برای جلسه روز چهارشنبه نیز بازار انتظار تغییر خاصی را نداشت که چنین نیز شد اما مسئله ای که محور توجهات بازیگران بازار ارز و سهام بود، بیانیه ای (Statement) بود که همواره پس از پایان جلسه منتشر می شود .
این بیانیه بطور معمول حاوی 3 پاراگراف است است و حجم کل آن به نیم صفحه نمی رسد اما معمولا پس از انتشار این نیم صفحه میلیاردها دلار در بازار ارز، بازار سهام امریکا، بازارهای سهام تمام دنیا و حتی طلا جابجایی مالی داریم .
دراین فرصت قصد داریم نگاه عمیق تری به بیانیه روز چهارشنبه بیا ندازیم و مقایسه ای داشته باشیم با بیانیه های قبل این نهاد.



اگر از ابتدای سال 2007 شروع به مرور این بیانیه ها بکنیم باید این موضوع را بپذیریم که با اینکه فدرال رزرو از افزایش نرخ بهره در جلسه 31 ژانویه خودداری کرد اما همچنان نگرانی اولیه خود را تورم می دانست .
در این بیانیه نسبت به بازار مسکن نیز ابراز امیدواریهایی شده بود که در بیانیه های پیشین دیده نشده بود و افزایش نرخ بهره را منوط به داده های پیش رو دانسته بود .
جملات کلیدی این بیانیه این چنین بودند :
داده های اخیر نشاندهنده رشد نسبی اقتصاد بودند و نشانه های ملایمی از احیای بازار مسکن دیده می شود . میزان و زمان بندی هرگونه افزایش نرخ بهره بستگی به چشم انداز تورم و رشد اقتصادی دارد که با داده های اقتصادی پیش رو مشخص خواهد شد .
این بیانیه که نشاندهنده نوعی تغییر نگرش میان مقامات فدرال رزرو در رابطه با بازار مسکن بود موجب تقویت دلار شد . اما تا بیانیه بعد که یک ماه و اندی سپری شده بود ، شاخصهای اقتصادی امریکا چندان مطابق نظر برنانکی و همکارانش پیش نرفتند و این مسئله موجب تغییر لحن آشکار در جلسه 21 مارس شد .
در بیانیه انتهایی این جلسه برای اولین بار لغت افزایش نرخ بهره (additional firming) استفاده نشد و بجای آن عبارت تعدیل نرخ بهره (Future policy adjustment) بکار برده شد که اشاره ای آشکار به احتمال کاهش نرخ بهره بود . بعد از این بیانیه دلار ضربه سختی خورد و به انتظار داده های اقتصادی پیش رو نشست . در آن زمان دیگر برای کسی شکی نمانده بود که شاید چند ماهی دیگر نرخ بهره امریکا ثابت بماند اما حرکت بعدی ، دیر یا زود ، کاهش است نه افزایش .
داده های اقتصادی نیز در این مدت چندان خوشایند نبودند . تولید نا خالص ملی (GDP) 1.3 اعلام شد که مقدار بسیار ضعیفی بود و میزان مشاغل اضافه شده به بخش غیر کشاورزی (NFP) نیز که مهم ترین شاخص اقتصادی امریکا می باشد 88000 اعلام شد که ضعیف تر از حد انتظار بود .
بنابراین قبل از جلسه چهارشنبه 10 می یک سوال اساسی برای بازار مطرح بود : آیا همچنان نگرانی اولیه (Predominant concern ) برنانکی و یارانش تورم است ؟
با وجود نشانه های آشکاری از ضعف اقتصاد دیده می شد بعضی انتظار داشتند تا بیانیه به به رشد اقتصادی اشاره قوی تری بکند تا تورم اما بعضی دیگر همچنان تورم را مشکل اصلی اقتصاد ایالات متحده می دانستند .
مهم این بود که برنانکی چگونه می اندیشد . تورم یا رشد اقتصادی ؟



بیانیه منتشر شد . جواب واضح بود : تورم .

بیانیه چهارشنبه هیچ گونه تغییر جدی نسبت به بیانیه پیشین نداشت که این سکوت حرف بسیاری برای گفتن داشت . شاخصهای اقتصادی یکی دو ماه گذشته تاثیری در ذهنیت مقامات فدرال رزرو نداشت و همچنان تورم را اولویت اصلی می دانند .

این مسئله موجب تقویت دلار شد . موجی که عمرش شاید بیش از یک روز باشد.