شيوه هاي مختلف ساخت انيميشن

[MR.Masoud]

1- انيميشن روی تلق ( Cell Animation ) : روشی است که در آن طراحی ها روی طلق اجرا و رنگ آميزی شده و سپس روی زمينه يا بک گراند قرار می گيرند و معمولا 2 فريم از هر تصوير فيلمبرداری می شود . تعداد فريم ها برای هر تصوير متناسب با موضوع و نوع حرکت ، قابل تغيير است . برای مثال از فيلم های والت ديزنی ، آدم برفی را می توان نام برد .
2- انيميشن روی کاغذ ( Paper Animation ) : در اين روش به دليل عدم استفاده از طلق ، زمينه ساده تر انتخاب شده و تمامي اجزای صحنه برای هر نقاشی مجددا کشيده می شود . از ويژگی های مهم اين روش يکی مواج بودن تصاوير و ديگر سادگی پس زمينه است . ابزاری که در اين روش به کار می رود ، می توان مداد های مختلف ، راپيد ، قلم فرانسه ، پاستل ، آبرنگ ، رنگ روغن و يا هر وسيله تازه ی ديگری باشد مثل فيلم تداعی ساخته ی نورالدين زرين کلک .
3- انيميشن بدون دوربين ( Animation without camera ) : يکی از ساده ترين و ارزان ترين راه های ساخت فيلم انيميشن ، شايد همين روش باشد . زيرا می توان با استفاده از نوار فيلم خام يا نورديده ، بدون استفاده از دوربين و مراحل لابراتوری فيلم ساخت .
اگر فيلم خام را ظاهر کنيم و يا فيلم های قديمي و مستعمل را با مقداری مايع سفيد کننده شستشو دهيم ، نوار شفافی به دست می آيد که می توانيم با ابزار مختلفی مثل مداد چرب ، مرکب ، رنگ روغن و يا وسايل ديگری روی هر فريم آن پی در پی طراحی کنيم که حاصل آن ، فيلم انيميشن است . همچنين با ايجاد خراش روی فيلم می توان انيميشن های خالص ، زيبا و موثری را خلق کرد . برای اجرای اين روش از فيلم 16 ميليمتری می توان استفاده کرد ، ولی بهتر است برای تسهيل کار و گرفتن نتيجه بهتر از کادرهای بزرگتری مثل 35 ميليمتری و يا حتی 70 ميليمتری استفاده شود . بهترين نمونه خراش کار خانم کارولين ليف ( آنسی 91 ) Annency91 است .
4- انيميشن با بريده ی مقوا ( Cut Out ) : پرسوناژ با بريده ی مقوا ساخته و مفصل گذاری می شود و گاه به صورت کلاژ(Collage) يعنی با بريده مواد ديگری مانند پارچه ، نخ های مختلف ، کاموا ، کاغذ های گوناگون روزنامه و عکس شکل می گيرد و زير دوربين ، کادر به کادر حرکت داده و فيلمبرداری می شود . لی لی حوضک ساخته ی وجيه الله فرد مقدم ، از نمونه های خوب اين روش به شمار می رود . اين تکنيک به صورت کات اوت سايه ای ( Silhuette Animation ) نيز اجرا می شود . به اين ترتيب که اشکال لازم را از مقوای سياه می سازند و از پشت به آن نور می دهند . در اين صورت بيننده می تواند تصوير را به صورت سايه های بسيار مشخص که حرکت می کنند ، ببيند .
5- انيميشن سه بعدی ( Three Dimentional Animation ) : اين تکنيک با فيلمبرداری تک فريم از پرسوناژهای عروسکی يا هر پرسوناژ سه بعدی ديگر اجرا می شود . يعنی از حرکت عروسک هايي که مفصل های فرم پذيری دارند ، يک يا دو فريم فيلم گرفته می شود . اين تکنيک گاهی نيز با احجام و اشيايي مانند ميخ و چکش ، چراغ مطالعه ، مهره های شطرنج و يا هر شی 3 بعدی ديگری اجرا می شود. کليميشن ( Claymation ) نيز کار ديگری است . در گذشته پرسوناژها و برخی از عناصر پس زمينه با گل ساخته و سپس حرکت داده می شدند ، ولی امروزه با استفاده از خمير مجسمه سازی و موم يا مواد مشابه ديگری ساخته و حرکت داده می شوند .
6- انيميشن عکس ( Photo Animation ) : از سوژه های در حال حرکت ، عکس های پی در پی گرفته می شود و با انتخابی از آنها و تغييرات ديگر ، دور عکس ها بريده شده و سپس روی پس زمينه که ممکن است عکس يا نقاشی باشد ، قرار می گيرند و فيلمبرداری می شوند. گاه ممکن است به جای عکس ، از فتوکپی استفاده شود . اين شيوه نيز به علت تغييراتی که در عکس به وجود می آيد ، جذابيتی ويژه پيدا کند که مي توان با استفاده از مداد رنگی يا پاستل جلوه های گرافيکی ويژه را خلق نمود . از فتوکپی رنگی نيز می توان استفاده کرد .
7- پيکسليشن( جن نمايي و يا زنده نمايي) ( Pixilation ) : در اين روش پرسوناژ زنده ، بازيگر نقش اصلی است و مقاطعی از حرکت پرسوناژ انتخاب شده و چند کادر فيلمبرداری می شود . حاصل ، حرکت منقطع بازيگر است که با سرعت متفاوت و متناسب موضوع فيلم،حالتی بديع و تازه را القا می کند . به عنوان نمونه می توان فيلم سياه و سفيد ساخته ی سهراب شهيد ثالث را نام برد .
8- پين اسکرين ( تخته سنجاق ) ( Pin screen ) : برای اجرای اين تکنيک ، هزاران سوزن در يک صفحه جا سازی شده و با تغيير ارتفاع اين سوزنها و نيز نورپردازی از يک زاويه به خصوص ، تصاوير ی به وجود می آيد که حاصل انعکاس نور بر مقطع سوزنها می باشند. در اين روش انيماتورها در پشت و جلوی صفحه عمودر قرار می گيرند و سوزنها را به حرکت در می آورند . برای مثال فيلم زيبای ناب ، کار مشترک الکساندرالکسيف ( Alexandre Alexeief ) و کلرپارکر ( Claire Parker ) اشاره کرد که ابداع کننده ی اين تکنيک بودند .
9- انيميشن زير دوربين ( Under Camera Animation ) : در اين روش يک صفحه شيشه ای را که از زير نورپردازی شده ، انتخاب می کنند ، و روی آن اجسام ريز مثل ماسه ، خرده های چوب ، خرده های چای ، منجوق و يا مواد ريز ديگری ريخته و به آن شکل می دهند . سپس با تغيير تدريجی و مرحله ای تصاوير و فيلمبردای فريم به فريم از آن ها فيلم انيميشن می سازند . ويژگی های اين روش در اين است که اکثر کارهای طراحی يا نقاشی ، زير دوربين و به هنگام فيلمبرداری تک فريم انجام می شود و چون تغييرات فی البداهه هستند ، تصاوير زيبايي تشکيل می دهند که حس بيشتری را از فضای فيلم به بيننده منتقل می سازند . مثل فيلم خيابان ( Street ) ساخته ی کرولين ليف( Carelien Leaf )
10- روتوسکپی ( Rotoscopy ) : ابتدا فيلمی از پرسوناژهای زنده تهيه می شود ، سپس با الگو قرار دادن حرکت پرسوناژها در فيلم طراحی های جديد تهيه شده و فيلمبرداری می شوند که البته تکنيکی است که در خدمت بعضی از روش های فوق می تواند قرار گيرد . استفاده از روش روتوسکپی را در غالب فيلم های به ياد ماندنی کمپانی والت ديزنی می توان ديد .
11- ديناميشن ( Dinamation ) : در اين روش با استفاده از روش نمايش از پشت ، صحنه های عروسکی ، با طبيعت و تصاوير واقعی از موجودات زنده پيوند زده می شوند و دنيای خيالی با دنيای واقعی در هم می آميزند . ابتدا هنر پيشه ها به کمک تخيل و دکوپاژ دقيقی که کارگردان بر مبنای سناريو در دست دارد ، موجودات خيالی که موجود خارجی ندارند ، حرف می زنند و يا به ايفای نقش می پردازند . مثلا با يک اسکلت فرضی هشت دست به وسيله شمشيری می جنگند . کلمه ديناميشن همواره نام ری هاری هاوزن ( Ray Harry Hausen ) را تداعی می کند . وی فيلم های متعددی با اين روش ساخته است که هفتمين سفر سند باد يکی از نمونه های خوب اين روش است .
12- انيميشن کامپيوتری ( Computer Animation ) : در اين روش طراحی های بين دو کليد ، ايجاد بافت ، پرسپکتيو ، زنگ ، زاويه ديد ، جهت گردش و سيکل های حرکتي به وسيله ی کامپيوتر انجام و کامل می شود . به اين ترتيب که اطلاعات لازم به کامپيوتر داده حرکات مورد نظر برنامه ريزی می شود و بقيه کارها با کامپيوتر است . مثل انيميشن های راهنمايي و رانندگی ساخته ی موسسه حور
13- دياگرام انيميشن ( Diagram Animation ) : در اين روش از همه امکانات انيميشن استفاده نمی شود ، بلکه فقط از شکل های ساده ، خطوط يا فلش ها برای نشان دادن بعضی از موضوعات بسيار ساده استفاده می شود که غالبا کاربرد آموزشی دارند . مثل مولتي مديا يا همان حرکت تصاوير و نوشته ها.