زندگی در سخت ترین شرایط

[bamn]

  با سلام خدمت دوستان گرامی . در این بحث می خواهم تصاویری از شهرها و مکان های مسکونی را قرار دهم که شاید در قوه خیالتان زندگی در آنها هیجان انگیز باشد اما در عمل کار هرکس نیست! پس قدر زندگیتان را بدانید! (اولین بخش تا دقایقی دیگر آماده خواهد شد)  

[bamn]

  لانگیربین

   منتها علیه اقسای شمال قاره اروپا و بالاتر از مدارات قطبی ، مجمع الجزایر پهناوری قرار دارد به نام ساولبارد که بخشی از خاک نروژ محسوب می گردد . این مجمع الجزایر از جمله پناهگاه های اصلی گونه های شگفت انگیز جانوری قطب شمال و بخصوص خرس های قطبی می باشد . براساس مدارک قدیمی موجود در کشورهای اسکاندیناوی ، دریانوردان این منطقه از حدود قرن دوازدهم میلادی از وجود این جزایر اطلاع داشتند اما تا اوایل قرن هفدهم اهمیتی در این جزایر دیده نمی شد تا اینکه از این زمان به مدت حدود دو قرن به پایگاه اصلی شکارچیان نهنگ در آب های اقیانوس منجمد شمالی تبدیل شدند .
بعد از افول دوران طلایی شکار نهنگ این جزایر برای مدتی باز فراموش شدند تا اینکه در نیمه دوم قرن نوزدهم تبدیل شدند به پایگاهی برای مکتشفان قطب شمال و کمی بعد با کشف معادن غنی زغال سنگ کشور نروژ این جزایر را تحت اختیار خود گرفت . جزایر سافلبار در اواخر جنگ جهانی دوم مورد ادعای شوروی واقع شده و چند دهه بصورت مشترک توسط نروژ و شوروی اداره می شد و به عنوان یکی از پایگاه های ویژه شوروی برای مقابله با غرب در این ایام مورد توجه بود اما در اواخر جنگ سرد و با فروپاشی سیاسی شوروی ، روسها این جزایر را ترک کرده و نروژ بار دیگر آن را به طور کامل تحت انقیاد خود درآورد .
در حال حاضر ساولبارد به عنوان یک منطقه آزاد اقتصادی ، علمی و گردشگری محسوب می شود و اقامت در آن برای اتباع خارجی نامحدود می باشد با این حال شرایط سخت قطبی حاکم بر این جزایر باعث شده تا جمعیت دائمی ساکن در این جزایر زیر 3000 نفر باقی بماند که بیش از 2/3 این جمعیت در مرکز آن یعنی شهر لانگیربین سکونت دارند .
البته به دلیل شرایط جغرافیایی خاصی که بر این جزایر حاکم است ، دمای هوا در این منطقه اندکی از مناطق هم مدارش گرم تر می باشد و در واقع جزایر ساولبارد شمالی ترین منطقه روی کره زمین است که در آن می توان شاهد رشد پوشش گیاهی محدود بود!

    
 موقعیت جغرافیایی جزایر ساولبارد


موقعیت مکانی شهر لانگیربین در جزایر ساولبارد



تصویر ماهواره ای از شهر لانگیربین (در دهانه خلیج هم شهر بارنتزبرگ قابل مشاهده است)



نمای لانگیربین در روز طولانی تابستانی



نمای لانگیربین در اوایل زمستان



نمای لانگیربین در شب طولانی زمستانی



دانشگاه مرکزی ساولبارد در لانگیربین



شهر بارنتزبرگ که در زمان حضور روسها در ساولبارد ، پرجمعیت ترین شهر محسوب می شد اما امروزه تقریباً متروکه شده است!   

[bamn]

  مرکز تحقیقاتی مک موردو :

   جنوب ؛ سخت ترین ، خشن ترین و غیر قابل سکونت ترین منطقه بر روی کره زمین می باشد . دمای هوا در قطب جنوب حتی از قطب شمال هم سردتر است و سردترین زمان در قطب شمال تفاوت بسیار محسوسی با گرمترین زمان در قطب جنوب ندارد!!! با این وجود قطب جنوب یک تفاوت اساسی با قطب شمال دارد که باعث شده توجهات به آن معطوف باشد! قطب شمال در واقع اقیانوس منجمد شمالی است که در تابستان حداکثر 50% و در زمستان حدود 90% درصدش یخ می زند و خشکی های محدودی دارد (نمونه اش همان جزایر ساولبارد مطلب قبلی) . اما قطب جنوب یک قاره خشکی واقعی است که زیر صفحه یخی قطوری پوشیده شده . یخی که در برخی مناطق تا 2-3 کیلومتر ضخامت دارد اما در برخی مناطق هم اجازه می دهد سنگ و خاک قاره خود را نشان دهند . و این قاره پهناور خشکی که زمانی در عرض های شمالی تر کره زمین واقع بوده غنی از انواع منابع طبیعی دست نخورده می باشد . البته دانشمندان و فعالان زیست محیطی تلاش فراوانی می کنند تا این قاره همچنان دست نخورده باقی بماند اما سیاستمداران کشورها با حمایت از فعالیت های علمی و تحقیقاتی در واقع دارند میخ مالکیت خودشان را بر قطب جنوب می کوبند! در حال حاضر بطور رسمی شش کشور زلاندنو ، استرالیا ، فرانسه ، انگلیس ، آرژانتین و شیلی دعاوی حقوقی خود بر سر تملک بخش های مختلف قطب جنوب را در مجامع بین المللی پیگیری می نمایند اما در عمل 31 کشور دارای مراکز رسمی و دائمی تحقیقاتی در حوزه قطب جنوب می باشند و بیشتر آنها علاوه بر توجه به مسائل علمی ، در واقع به دنبال کسب حق آب و گل می باشند! بویژه روسیه با داشتن 8 پایگاه در نقاط مختلف قطب جنوب در این زمینه رکورد دار است .

با این وجود قطب جنوب فاقد سکنه دائمی است و حتی در جزایر نزدیک به مدار قطب جنوب هم کمتر انسانی را می توان یافت که به طور دائم در آنها ساکن شده باشد . شرایط سخت و طاقت فرسای زندگی در قطب باعث شده تا فقط افراد بسیار توانمند و با اراده برای کار و تحقیقات راهی این قاره شوند و آنها هم در بهترین شرایط هیچگاه بیشتر از 2 سال در قطب اقامت نمی کنند . بویژه شرایط شب های زمستانی قطب جنوب واقعاً ترسناک و عذاب آور است و بسیاری از پایگاه ها در طول زمستان متروکه می شوند . اما به هر حال توسعه و پیشرفت راه خود را به قطب جنوب باز کرده و برخی از پایگاه ها بتدریج در حال تبدیل شدن به شهرک های مجهزی هستند که در آینده نزدیک می توانند مسکن نخستین انسان های ساکن و مقیم در قطب جنوب باشند .

یکی از این پایگاه ها که در واقع در حال حاضر بزرگترین پایگاه تحقیقاتی در کل محدوده قطب جنوب می باشد ، پایگاه مک موردو است با مالکیت و مدیریت آمریکا که البته برخی کشورهای دیگر هم اجازه فعالیت در آن را دارند . مک موردو در جنوب جزیره آتشفشانی رز احداث شده و این جزیره در غرب دریای رز و درست در محلی قرار دارد که آب های غیرمنجمد این دریا در تابستان به دریای منجمد ختم می شود و از این رو شرایط مناسبی دارد تا در طول تابستان کشتی ها بار و تدارکات به آن برسانند در حالی که دسترسی به بیشتر پایگاه های تحقیقاتی قطب فقط از طریق هوا یا سفرهای طولانی زمینی میسر می باشد .

جزیره رز در اواسط قرن نوزدهم کشف گردید و از همان زمان مورد استفاده مکتشفان بود اما تاسیس رسمی پایگاه مک موردو به دهه پنجاه قرن بیستم باز می گردد . این جزیره دارای چندین قله آتشفشانی می باشد که قله اربوس (دروازه جهنم) با ارتفاع 3794 بلندترین و در عین حال یکی از فعال ترین آتشفشان های قطب جنوب می باشد . این قله حدود 30 کیلومتر با پایگاه مک موردو فاصله دارد .

پایگاه مک موردو با اینکه هنوز دارای سکنه دائمی نیست و افراد مشغول به فعالیت در آن در شیفت های شش ماهه تا دو ساله فعالیت می کنند یکی از اولین گزینه ها برای جذب جمعیت دائمی می باشد . این پایگاه در زمستان بین 200 تا 300 سکنه دارد اما در تابستان اگر شرایط مساعد باشد تا 1400 نفر در آن مشغول فعالیت می گردند .

    
 جغرافیای سیاسی قطب جنوب (محل قرار گیری پایگاه مک موردو را با کادر قرمز مشخص کرده ام)



جزیره رز (محل قرارگیری پایگاه مک موردو را با کادر قرمز مشخص کرده ام)



پایگاه تحقیقاتی مک موردو در روز



پایگاه مک موردو در شب



یک نمای داخلی از پایگاه ؛ باور کردن اینکه اینجا قطب جنوب است را سخت می کند!



اسکله مک موردو و کشتی قطب نوردی که بار آورده است



حتی سرمای قطب هم نمی تواند مانع آتش سوزی شود! این حادثه در دسامبر 1982 رخ داده است!



حتی آتشفشان اربوس هم قادر به شکست یخ و برف قطبی نیست!