دکتر چمران گفت: دبههای 20 لیتری را پر از تی ان تی کنید و در آن شاخک فیتیله بگذارید تا پس از اصابت شاخک به محل مورد نظر دبه ها منفجر شود. ما نیز حدود 50 عدد از این بشکه ها را در رودخانه رها کردیم. جریان آب برخی از آنها را به کناره های رودخانه میبرد و انفجار آن باعث ترس دشمن میشد. البته بخاطر عدم تسلط ما بر مسیر رودخانه قادر به رصد مسیر طی شده توسط بشکه ها نبودیم. برای حل این مشکل تصمیم گرفتیم زیردریایی کوچکی بسازیم. این تصمیم در شرایطی بود که آن روزها در اهواز حتی نان تافتون هم پیدا نمیشد و ما مجبور بودیم این اقلام را از تهران منتقل کنیم. دکتر چمران در آن شرایط سخت و با وجود نبود امکانات، زیردریایی کوچکی به طول 6 متر ساخت که دو نفر در آن جا می گرفتند. اکنون نیز این زیردریایی در باغ موزه دفاع مقدس تهران در معرض دید عموم است.
زیردریایی 6 متری
زیردریایی را برای آزمایش به منطقه دب حردان بردیم. آن را به آب انداختیم و منتظر شدیم بالا بیاید. لحظه غیرقابل وصفی بود. وقتی زیردریایی به سطح آب آمد شور و شادی همه را فرا گرفت. پس از مدتی زیردریایی را در ابعاد بزرگتری طراحی کرده و آن را برای آزمایش به خلیج فارس بردیم. همین موضوع نیز فتح بابی برای ساخت زیردریایی های پیشرفته تر شد. زیردریایی پیشرفته به طول 16 متر بود که اکنون در بوشهر است. این زیردریایی نخستین زیردریایی ساخت ایران بود.
