نگاهی به فيلم ماری آنتوانت

[MAX]

نگاهی به فيلم ماری آنتوانت

"ماری آنتوانت" حکايتگر زندگی ملکه معروف فرانسه تا پيش از وقوع انقلاب اين کشور است.

فيلم از دختر نوجوان اتريشی آغاز می کند و تا مادر و ملکه شدنش می انجامد و تا زمزمه های آغاز انقلاب پيش می رود اما با نگاهی شايد دلسوزانه از به زير تيغ گيوتين کشاندن شخصيت اصلی اش پرهيز می کند و پيش از آن فيلم را به پايان می رساند و اين شايد برای تماشاگری که از تاريخ فرانسه مطلع است و پايان زندگی ماری آنتوانت را می داند و منتظر چنين صحنه ای است، غريب به نظر می رسد.

اما مشکل اصلی فيلم از آنجا آغاز می شود که فيلمساز و فيلمنامه نويس عاشق شخصيت اصلی شان هستند، بی آنکه بتوانند دليلی برای اين دوست داشتن ارائه کنند.

به يک معنی، فيلم در ستايش ماری آنتوانت است، اما تصويری که از او ارائه می شود، هيچ همذات پنداری ای را در تماشاگرش ايجاد نمی کند و مخاطب هيچ نکته دلچسب و دوست داشتنی ای در او نمی يابد تا با او همذات پنداری کند.

ماری آنتوانت فيلم دختر بچه ای است که از يک محيط اشرافی به محيطی ديگر منتقل می شود و خيلی زود هم به محيط مقرراتی و خسته کننده جديد عادت می کند، بی آنکه در صدد مقابله با آن باشد.

فيلم زمان بسياری را تلف می کند - و تماشاگر را به اين ترتيب از شخصيت اصلی دور می کند- تا در نيمه دوم حرکت های کند او برای خروج از ورسای و عاشق شدن مقطعی اش را شاهد باشيم.

او حتی تا سال های سال ناتوانی جنسی شوهرش را تحمل می کند و چون بچه ای کوچک، فقط برای مادرش در نامه درد دل می کند. از سويی نمايش تنهايی او در محيط جديد که بخش عمده ای از نيمه ابتدايی فيلم را پر می کند- و بی جهت طولانی و خسته کننده می شود- باز به قدری سرد و کسالت بار است که توجه و علاقه تماشاگرش را بر نمی انگيزد.

به يک معنی فيلم داعيه روايت نو از شخصيتی کهنه را دارد، اما چيزی به شخصيت مورد نظر نمی افزايد و برعکس در روايت احوال او کم می آورد و به تکرار می رسد.

فيلم سرشار است از لحظاتی که در چارچوب کلی اثر اضافه به نظر می رسند و فقط زمان طولانی فيلم را بيشتر می کنند (انبوه نماها از طبيعت و کاخ ورسای و از سويی تکرار نماهای تقريباً مشابه در نيمه اول فيلم برای نمايش خسته کننده بودن لحظات زندگی او، پيش از آن که از ملال شخصيت اصلی حرف بزنند، خود فيلم را ملال انگيز می کنند.)

و همه اين ها از سازنده کم کار اما باهوش فيلم گمشده در ترجمه بعيد به نظر می رسيد.

سوفيا کاپولا پس از خودکشی باکره(۱۹۹۹) و فيلم تحسين شده گمشده در ترجمه (۲۰۰۳)، در اين فيلم کاملاً به حال و هوای ديگری می رسد که اما اين تجربه جديد، نقطه مثبتی در کارنامه اش نيست.

هر چند تلاش او برای نوعی نگاه ديگر به ماری آنتوانت و روايت شخصيتی ديگرگون از او مشهود است (همين طور تمهيداتی برای متفاوت بودن؛ مثل استفاده از موسيقی امروزی برای صحنه هايی که در فرانسه قديم اتفاق می افتند)، اما در مجموع فيلم به رغم اصرار و تلاش سازنده اش برای نو بودن، بوی کهنگی می دهد و نمی تواند از چارچوب بسته فيلم های تاريخی/اشرافی، پا فراتر بگذارد.


شناسنامه فيلم:

ماری آنتوانت
Marie Antoinette

کارگردان و نويسنده فيلمنامه: سوفيا کاپولا

بازيگران: کريستين دانست(ماری آنتوانت)، جيسون شوارتزمن، آسيا آرجنتو، استيو کوگان

محصول ۲۰۰۶



-------------------------------------BBC[External Link Removed for Guests]