به گزارش سايت اينترنتي "نيوساينتيست"، اين كشف نشان ميدهد انسانهاي نخستين و گوريلها تماس نزديكي با يكديگر داشتهاند و احتمالا زندگي انسانهاي نخستين در لانههاي گوريلها سبب شده شپش به بدن انسانها سرايت كند.
شپشها با تغذيه از خون ميزبان خود سبب بروز التهاب و خارش در پوست ميشوند. اين انگلها بر خلاف "كك"ها فاقد بال و توانايي پرواز هستند و به همين علت تنها در صورت تماس جاندار مبتلا با يك جاندار سالم، از ميزبان اول به ميزبان ديگر راه مييابند. شپشها داراي انواع مختلفي هستند كه هر كدام از آنها تنها يك گونه از جانداران را به عنوان ميزبان انتخاب ميكنند.
در اين مطالعه محققان دانشگاه "فلوريدا" در "گينسوايل" آمريكا "ديانآ"ي شپشهاي موسوم به "تيروس گوريلا" كه در بدن گوريلها زندگي ميكنند را با "ديانآ"ي شپشهاي موسوم به "تيروس پابيس" كه انسانها را آلوده ميكنند، مقايسه كردند.
تحقيقات قبلي نشان داده است انسانها و گوريلها بين ۷تا ۹ميليون سال قبل، از يك جد مشترك جدا شدهاند و به مرور تفاوتهاي ژنتيكي زيادي پيدا كردهاند. محققان در اين مطالعه انتظار داشتند شپشهاي گوريلها و شپشهاي انسانها نيز داراي تفاوتهاي ژنتيكي زيادي باشند، اما نتايج مطالعه از شباهت شگفتانگيز ديانآي اين دو نوع شپش خبر داد.
تفاوتهاي كوچك نقشه ژنتيكي اين دو نوع شپش نشان ميدهد شپشهاي گوريلها و شپشهاي انسان تنها ۳/۳ميليون سال قبل از يكديگر متمايز شدهاند و اين بدان معناست كه شپش حدود ۳/۳ميليون سال قبل و زماني كه انسانها و گوريلها كاملا از يكديگر متمايز بودند، از گوريلها به انسانها راه يافته است.
با توجه به اينكه شپش تنها تا ۲۴ساعت پس از جدا شدن از يك ميزبان ميتواند زنده بماند، انتقال شپش از گوريل به انسان با تماس نزديك ميان اين دو جاندار رخ داده است كه اين امر ميتواند به دليل ورود انسانها به لانه گوريلها صورت گرفته باشد.
[External Link Removed for Guests]