خیالی از منظومه ی چهارگانه HD
های جدید تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا نشان میدهد در منظومههای چهارگانه نيز ممکن است سیاراتی وجود داشته باشد.
اخترشناسان موفق شدند به کمک تلسکوپ فضایی فروسرخ «اسپیتزر»(Spitzer) ناسا٬ قرص هاي غبار اطراف دو ستاره از یک مجموعهی چهارگانه را بررسی کنند. قرصهای غبار محلهایی برای پیدایش سیارات هستند. آنها داخل این قرصها شکافهایی پیدا کردهاند که داخل آن ها خالی از ماده است.
احتمالا عامل پیدایش این شکافها وجود سیارهای در آن ناحيه است. سیارهای که به کمک نیروی گرانش خود ذرات غبار ناحیه را جاروب کرده و موجب خالی شدن آن از ماده شده است.
این منظومهی چهارگانه HD ۹۸۸۰۰ نام دارد و فاصلهی آن از ما ۱۵۰ سال نوری است. این چهار ستاره به دو منظومهی دوتایی تقسیم میشوند که به دور مرکز جرم خود میگردند. فاصلهی دو منظومهي دوتایی از هم ۵۰ واحد نجومی است و قرصهای غبار در اطراف یکی از این دوتاییها قرار دارد. عمر این مجموعه حدود ۱۰ میلیون سال است.
«الیس فورلان»(Elise Furlan) از دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس میگوید:"علاوه بر وجود سیاره٬ برهمکنش گرانشی بين ستارهها و قرصهاي غبار نیز مي تواند عامل پیدایش این شکافها باشد. درک کردن تحولات یک منظومهی چهارگانه بسیاز سختتر از چیزی است که در یک منظومهی ساده مانند منظومهی شمسی اتفاق میافتاد".
نتایج این تحقیق در نشریهی اخترفیزیک (Astrophysical Journal) چاپ خواهد شد.
[External Link Removed for Guests]