متمردترين كشور جهان و سلاحهاي كشتارجمعي

[ali nuri]

متمردترين كشور جهان و سلاحهاي كشتارجمعي

[External Link Removed for Guests]

در سالگرد بمباران اتمي هيروشيما توسط ارتش امريكا در سال 1945 (6 اوت امسال) روزنامه ژاپني «ماينيچي شيمبون» نوشت تعداد كساني كه مستقيما و پس از قرار گرفتن در مقابل تشعشعات اتمي در بمباران ژاپن كشته شدند تاكنون به 920/231 نفر رسيده است.

امروز در بيمارستاني در اين شهر كه از آن ديدن كردم ، كودكان 1945 هستند كه بر اثر سرطان هاي قابل پيش بيني ناشي از عوارض آن بمباران مي ميرند.

نخستين خبرنگار غربي كه پس از بمباران اتمي هيروشيما به اين شهر رفت «ويلفرد بورچت» خبرنگار جنگي استراليايي «ديلي اكسپرس لندن» بود.

بورچت هزاران بازمانده بمباران را ديد كه از بيماريهايي مرموز ، خونريزي هاي داخلي ، ناراحتي هاي پوستي ، و ريزش شديد موي سررنج مي بردند.

وي در گزارشي تاريخي براي اكسپرس كه به اين ترتيب شروع مي شد: «من اين را به عنوان هشداري به جهان مي نويسم» عوارض تشعشعات اتمي را شرح داد.

مقامات اشغالگر متفقين گزارش هاي بورچت را بشدت تكذيب كردند و به دروغ گفتند كه مردم فقط در اثر انفجار مرده بودند و مطبوعات وابسته اين دروغ را بزرگ كردند.

عنوان اصلي نيويورك تايمز 13 سپتامبر 1945 اين بود «در خرابه هاي هيروشيما اثري از راديو اكتيو نيست».

جواز خبرنگاري بورچت را لغو كردند و دستور دادند از ژاپن اخراج شود.

فيلمهايي كه از بيمارستان هاي ژاپن گرفته شده بود ضبط و به واشنگتن فرستاده شد كه تا 23 سال بعد به عنوان فوق سري طبقه بندي و از دسترس مردم دور نگهداشته شدند.

انگيزه واقعي براي استفاده از اين سلاح كشتار جمعي و اوج تروريسم مدتي طولاني محرمانه نگهداشته شد.

حقيقت رسمي اين بود كه از بمب ها براي تسريع تسليم ژاپن و نجات جان سربازان متفقين استفاده شده است اما امروز كه افكار عمومي با مقياس فريب دولتي آشناتر شده است اين احتمالا بزرگترين دروغ تاريخ بود.

همچنان كه «گارالپروويتز» ، از جمله مورخان متعدد ، نوشته است رهبران سياسي و نظامي امريكا با علم به اين كه تسليم ژاپن قريب الوقوع بود عقيده داشتند كه بمباران اتمي از نظر نظامي غيرضروري است.

«بررسي بمباران استراتژيك امريكا» در سال 1946 اين امر را تاييد كرد.

اما اين موضوع به اطلاع مردم رسانده نشد همچنان كه به مردم گفته نشد مقامات امريكايي معتقدند كه بمباران ژاپن برتري امريكا را به روس ها نشان خواهد داد ، موضوعي كه هري ترومن رئيس جمهوري امريكا بعدها آن را مطرح كرد.

پرونده هايي كه طي سالها از حالت محرمانه خارج شده اند نشان داده اند كه ايالات متحده در حداقل سه موقعيت نزديك بود بار ديگر از سلاح اتمي استفاده كند: دوبار در دهه 1950 در طول جنگ كره و در هندوچين (عليه نيروهاي هوشي مين كه در حال غلبه بر نيروهاي اشغالگر فرانسوي بودند) ، و در طول جنگ 1973 اعراب - اسرائيل.

در دهه 1980 رونالد ريگان تهديد كرد به طور محدود از سلاح هاي اتمي استفاده كند تا اين كه تظاهرات عظيم مردم در اروپا برنامه موشكهاي داراي برد كوتاه امريكا را متوقف كرد.

در زمان جورج بوش دوم كه دولتش در واقع همان دولت رونالد ريگان است ، علاقه ارتش امريكا (و انگليس) به استفاده از سلاح هاي هسته اي بار ديگر رو به افزايش نهاده است.

امريكا در سال 2001 از پيمان موشكهاي ضدبالستيك كه قرارداد تاريخي آن را در سال 1972 با شوروي امضا كرده بود ، خارج شد.

اين نخستين بار در عصر هسته اي بود كه امريكا يك قرارداد عمده كنترل تسليحات را لغو مي كرد.

مهمترين شخصيتي كه پشت اين كار قرار داشت جان بولتون ، معاون وزارت خارجه در امور «كنترل تسليحات و امنيت بين المللي» بود.

عنواني كه با توجه به موضع غيرعادي بولتون و خطرهايي كه او به وجود آورده كاملا فاقد وجاهت است.

بولتون ، از همكاران سابق ريگان ، كه احتمالا افراطي ترين فرد در ميان «محافظه كاران جديد» جورج بوش دوم است ، انتصاب خود را مرهون سناتور «جسي هلمز» ، يكي از بزرگترين جنگ طلبان امريكا است.

او در ستايش از بولتون گفت: «جان بولتون از آن نوع مرداني است كه حاضرم در كنار او در جنگ نهايي بين خير و شر شركت كنم».

بولتون نماينده دونالد رامسفلد وزير دفاع امريكا در وزارت خارجه «ليبرال» است او از طرفداران سرسخت استفاده محدود از سلاح هاي هسته اي است.

اين امر در «بررسي موقعيت هسته اي» سال گذشته كه به خارج درز كرد آشكارا گفته شده است و پنتاگون در آن «نياز» خود را به استفاده محدود از سلاح هسته اي براي حملات احتمالي به «دشمنان ايالات متحده»: ليبي ، سوريه ، ايران ، عراق و كره شمالي ابراز داشته است. گنجاندن نام عراق قابل توجه است.

در طول دروغگويي هاي طولاني درباره سلاح هاي كشتار جمعي عراق ، در واشنگتن هيچ اشاره اي به تمايل امريكا براي استفاده از سلاح هاي هسته اي عليه عراق نشد.

بلكه اين كار به عهده جف هون وزير دفاع پرحرارت انگليس گذاشته شد.

هون روز 26 مارس 2002 در پارلمان گفت مي توان مطمئن بود كه ما در شرايط درست ، مشتاق استفاده از سلاح هاي هسته اي خود عليه بعضي از كشورها خواهيم بود. وي در اين مورد نام صدام را ذكر كرد.

هيچ وزير انگليسي تاكنون چنين گستاخانه كشوري را تهديد نكرده بود.

همانطور كه خود هون كمي بعد اعتراف كرد سياست انگليس صرفا تداوم همان سياست امريكا است.

اما در مورد جان بولتون ، شكي نيست كه وي براي رهبري مبارزه و ايجاد تنش عليه كره شمالي ، كه سلاح هاي هسته اي دارد، منصوب شده است.

بولتون در اطراف و اكناف جهان در سفر است تا «ائتلافي» تشكيل دهد كه كشتي هاي جنگي خود را براي متوقف كردن كشتي هاي كره شمالي بفرستد.

او چندي پيش در سئول بود و در آنجا حرفهايي توهين آميز درباره كيم جونگ ايل «ديكتاتور كره شمالي» بر زبان آورد و گفت او كابوسي جهنمي است (پيونگ يانگ هم در پاسخ نسبت زشتي به بولتون داد(.

من ماه پيش در واشنگتن در مصاحبه با بولتون از او پرسيدم «اگر شما كشتي ها را متوقف كنيد ، فكر نمي كنيد آنچه كه در سال 1962 اتفاق افتاد ، با تهديد جنگ هسته اي تكرار شود؟ آيا رژيم پيونگ يانگ وادار به دفاع از خود با سلاح هسته اي نخواهد شد؟» او جواب داد كه قبلا يك كشتي كره شمالي متوقف شده و رژيم واكنشي نشان نداده است».

گفتم :«اما اگر شما اقدامي بكنيد ، خطر هسته اي وجود دارد ، ندارد؟ او جواب داد:«خطر وقتي وجود دارد كه ما كاري نكنيم و يكي از اين كارها باج خواهي از كشورهاي ديگر است. »

وي به نقل از «كوندوليزا رايس»، گفت :«ما نمي خواهيم منتظر انفجار هسته اي بمانيم».

در سالگرد بمباران هيروشيما كنفرانسي مخفيانه در «فرماندهي هوايي استراتژيك» در اوماها ، نبراسكا ، پايگاهي كه امريكا 24 ساعته در آنجا آماده باش هسته اي دارد ، تشكيل شد.

در اين كنفرانس وزيران كابينه ، ژنرالها و دانشمندان برجسته از سه آزمايشگاه اصلي سلاح هاي هسته اي امريكا شركت داشتند.

حضوراعضاي كنگره ، حتي به عنوان ناظر ، ممنوع بود. دستور كار ، ساخت «سلاح هاي هسته اي كوچك» براي استفاده احتمالي عليه «كشورهاي متمرد» بود.

در اين كه رداي «متمردترين» كشور جهان شايسته چه كشوري است نمي توان ترديد داشت.

از زمان پايان جنگ سرد ايالات متحده همه پيمان هاي مهمي را كه براي جلوگيري از جنگ با سلاح هاي كشتارجمعي ، مخصوصا سلاحهاي هسته اي ، طراحي شده لغو كرده ، رد كرده يا در طراحي آنها خرابكاري كرده است.

اين قدرت بي مهاري است كه به گفته هون، ما (مردم انگليس) به اجبار به آن وابسته ايم.

اين وابستگي است كه بايد جدي ترين دليل نگراني ما باشد نه دعواي داخلي بين دولت و BBC.

منبع: روزنامه- اعتماد

نويسنده: عليرضا نوري آشتياني