سريال مقصريابی با شرکت رسانه ملی‏

[safoleslamy]

دقایق ابتدایی روز جمعه 2 تیرماه 85 برنامه ویژه جام جهانی شبکه سه سیما، بی توجه به ‏وظیفه خود که پوشش حاشیه بازی تیم های برزیل، ژاپن و استرالیا، کرواسی بود، به فرمان ‏آتشی تبدیل شد تا به 8 سال حرف هایی که فقط در حد حاشیه و شایعه در جامعه ورزش ما ‏مطرح بودند، بپردازد.‏
اما اینکه با کدام رویکرد و به چه هدفی، مشخص نشد !‏

از یکسال پیش تا حال که رسانه ملی با عنوان یار دوازدهم سپر دفاع از تیم ملی و تفکر پشت ‏سر آن شد، چه انگیزه در پی آن بود و حالا چه شده که ورزش رسانه ملی به فکر اعاده حیثیت ‏از تیم ملی فوتبال افتاده ؟!‏
آیا غیر از این است که برنامه نود و تفکر حاکم بر ورزش شبکه سه براساس حمایت گارانتی ‏شده از دادکان موجب شد، پای کارشناسان منتقد به برنامه های فوتبال این شبکه نرسیده، تا ‏حدی که مایلی کهن هم در این برنامه به این موضوع انتقاد کرد.‏
وقتی در خبر ورزشی نام «لِیتن هییوئیت» تنیسور معروف جهان براحتی آب خوردن توسط ‏گوینده قدیمی خبر ورزشی، «لیتون هی اویت» تلفظ می شود، شاید بسیار ساده و عادی به نظر ‏برسد اما دیگر جایی برای انتقادهای خونی از دیگر بخش های کشور برای رسانه ملی باقی نمی ‏گذارد ؟!‏

اگر امر به معروف و نهی از منکر باید زنده بماند، آیا رسانه ملی تحمل این انتقادها را دارد ؟
برای اثبات گفته های خودمان از جناب ضرغامی تقاضا می کنیم تنها یک شب بیننده برنامه ‏ساده ولی جذاب ‏World Cup Show‏ که هر شب از شبکه ‏EuroSport1‎‏ پخش می شود یا به ‏نحوه پوشش بازی های جام جهانی از شبکه های معتبر بین المللی همچون ‏art، ‏ESPN‏ یا ‏FSN‏ ‏و یا حتی به روش مشابه تلویزیون ایران در شبکه های سوئیسی ‏FSI2‎‏ ، ‏TSI2‎‏ و ‏TSR2‎‏ یا ‏شبکه ماهواره ای کرواسی ‏HRT1‎، یا شبکه ماهواره ای اسلونی ‏SLO2‎‏ نگاهی بیاندازید، تا به ‏میزان بهره گیری بخش های ورزشی رسانه ملی از چنین رویداد بزرگی با قیمت 5/8 میلیون ‏یورو پی ببرید !‏

اما آنچه واضح و آشکار است، وضعیت غیر حرفه ای حاکم بر ورزش صداوسیما است که به ‏تحلیل اشتباه یاردوازدهم منجر شده و موجب می شود، ریاست رسانه ملی از آبروی خود برای ‏آن مایه گذاشته و حتی متواضعانه برای تشکر راهی استودیوی این برنامه ها شده و در جوی ‏دوستانه به بحث با عوامل بپردازد.‏
اما این در شرایطی است که به خاطر اشتباه در تحلیل و رویکردهای غیر تخصصی ورزش ‏رسانه ملی، نه تنها این انتقادها امروز برای مردم جالب نیست، بلکه موجب کاهش وحشتناک ‏مخاطبانی است که در این 8 سال بارها و بارها چنین مواردی را چه بسا بدتر و دردناک تر ‏شنیدند ولی به خاطر بی تفاوتی و ندیدن چشم های تصمیم گیر رسانه ملی، دچار بی تفاوتی ‏شدند و حالا دیگر چنین توقعی برای شنیدن داستان های کهنه از زبان رسانه ملی ندارند !