یادداشت: تعامل نهاجا و رسانه ها ، پیامدهای نگرش محدود و ...

[Morteza313]

  الله النور السماوات و العرض
یادداشت: تعامل نهاجا و رسانه ها ، پیامدهای نگرش محدود و اعمال نا بخردانه  

نقد یا تخریب ؟
سخن گفتن پیرامون نیروهای مسلح همواره زیر سایه سنگین امنیت و اقتدار ملی است ، سالهای سال مقدس انگاشتن تمام حوزه های مربوط به توان نظامی ایران و محرمانه دانستن هر گونه اطلاعات ( "حتی" یا " مگر" انکه خلاف آن ثابت شود) و عدم برخورد تخصصی رسانه ها با توانمندی ها و کاستی های دفاعی کشور عرصه را برای تحلیل های جهت دار و تخریب کننده خارجی و ایجاد یک فضای مسموم توسط ایادی و خودفروختگان داخلی ( که فی قلوبهم مرض ) کاملا آماده ساخته و فرزندان غیور این مرز و بوم را در نیروهای مسلح در برابر حجمه نرم و رسانه ای خارجی مظلوم و بی دفاع باقی گذاشته است. سوال اینجاست که آیا کسی که زمان نچندان کوتاهی را با تعهد تمام به بررسی و تحلیل نیروی هوایی پرداخته و از این رهگذر اندک اطلاعاتی و فراوان نگرانی هایی دارد می تواند به نقد طبیبانه ( تعبیر معظم له) این نیرو بپردازد ؟ ایا همچنان همه ارکان نیروهای مسلح باید مقدس انگاشته گردد ؟ "مقدس" در نیروهای مسلح چیست؟ کمتر صاحب خردی در اینکه برخی وقایع به وقوع پیوسته در تاریخ سی ساله نیروهای مسلح رنگی ازآسمان به خود دارد شکی دارد ، اما مرز این قداستها کجاست ؟ قداست به فاعل؟ انچه مقدس می دانیم نه فاعلان بلکه فعل امرایی چون امیر شاه صفی و یا میقانی در حماسه سازی های دوران هشت ساله جنگ است زمانی که به سادگی معادلات پیچیده رزمی با قدرت ایمان و اراده در هم می شکست و افتخارها خلق می گردید ، این بزرگان هرچند به سبب خلق ان حماسه های عظیم جایگاهی رفیع در نزد ملت ایران دارند اما قطعا بری از مقام معصومیت و خطا ناپذیری می باشند. معصومیت بخشی به این بزرگواران ترفیع و احترام به مقام انان نیست بلکه جفای به تخصصها و توانمندی های انانست ، امید انکه نقدهای تعهد محور و طبیبانه یا معرفی کردن دیدگاههای جدید و نو پیش روی فرماندهان و شکستن قالب های روتین و دیوانی یاری بخش این بزرگواران در ایستادگی هرچه محکم تر در برابر طمع ورزان به این خاک مقدس باشد.

نهاجا و افکار عمومی :

نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از نظر افکار عمومی یک نیروی خاص به شمار می رود ، در عرصه نبرد نرم چون بالاترین حجم نیروهای متخاصم استقلال ایران اسلامی همواره معطوف قدرت نیروهای هوایی خویش بوده است افکار عمومی ایران و جهان نیروی هوایی ارتش را به عنوان مظهر توان نظامی ایران در مقابل قدرتهای بیگانه به شمار می آورند ، از طرفی سطح پائین فرهنگ عمومی در ایران و تخصصی بودن مباحث هوانوردی و عقب ماندگی تاسف باررسانه های عمومی در مباحث تخصصی هوایی و تبلیغات رسانه ای، در سطح افکار عمومی ابدا یک نهاجای توانمند را، هر چند در تبلیغات صرف به نمایش نگذاشته است ، متاسفانه دیر زمانیست که افکار عمومی از پاراگراف های کلیشه ای خبرگذاری ها درباره ولایت پذیری و توان مذهبی نهاجا خسته شده اند و به دنبال شبح ضربات کوبنده حضرت امیرالمومنین(ع) در غزوه¬های صدر اسلام چون خیبر و خندق هر گوشه از تصاویر هنری منتشر شده از نهاجا را واکاوی می نمایند ، هزاران بار تاسف بار تر انکه به نظر نمی رسد جزء و کل نهاجا نیز کوچکترین توجهی نسبت به نحوه تبلیغات و معرفی این نیرو داشته باشد .تمام این عوامل دست به دست هم داده تا تمامی تلاشهای رسانه ای داخلی نه تنها به ترفیع درجه و جایگاه نیروی هوایی منجر نشود بلکه با برخی اعمال نابخردانه این تلاشها د رواقع به سندی برای رسانه های خارجی برای متهم کردن نیروهای داخلی به دروغ پردازی و جنگ روانی نشان دادن تمامی دستاوردهای دفاعی کشور بدل گردد . فرصتهای مناسب پی در پی از دست رسانه های خودی می رود و هر خبر می تواند دستاویزی برای محاقل قنی و رای ساز باشد تا بلند پایه ترین مسئولان کشوری را به دروغ پردازی متهم سازد .
مستندات و دلایل بر این واقعیت تلخ کم نیست ، برای مثال وقتی رسانه های داخلی منجمله خبر گذاری فارس و یا شبکه بین المللی خبر به نقل قول از امیر شاه صفی فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مبنی بر ساخت پرنده های رادار گریز بی سرنشین می پردازند حسب دیداری بودن رسانه و با نیت زینت بخشی به خبر تصاویری از یک نوع پرنده هدف بدون سرنشین را در کنار خبر قرار می گیرد که حتی در دوران پس از انقلاب نیز خریداری نگردیده است ، ایا بررسی کنندگان خبره و یا حتی جوانانی که اندک علاقه ای به مباحث نظامی داشته و از طریق فضای مجازی اطلاعاتی در مورد این نوع پرنده کسب کرده اند ( که البته تعدادشان اندک هم نیست ) با دیدن چنین تضادی در اعلام خبر ، به اصل صحت ان شک نمی کنند؟ ایا حاصل چنین تناقضی در متعهد ترین و معتقد ترین افراد یک نوع سر خوردگی نیست؟ و این در حالیست که ورود به خدمت پیچیده ترین سامانه های رادرای و پدافندی که می توانند به راحتی معادلات رعب و تهدید حاکم بر روابط بین المللی کشور را تحت تاثیر قرار دهند علی رغم میل باطنی نیروهای مسلح در سکوت کامل و شاید بتوان گفت خفای کامل صورت می پذیرد ، چنین سهل انگاری چه پیامدی جز تضعیف توان بازدارندگی ملی و تخریب وجهه نیروهای مسلح دارد؟
اما به راستی دلیل این ضعف رسانه¬ای مخرب چیست؟ رسانه هایی چون خبر گذاری فارس ، ایسنا ، ایرنا یا غیره ( که در عدم تخصص در مسائل دفاعی متفقند ) هر چند به دلیل وجود سرویس دفاعی موظف به برخورد تخصصی با مسائل روز می باشند ، اما این رسانه ها نه رسانه های تخصصی دفاعی و استراتژیک (چون جینز در انگلستان ) بلکه اغلب رسانه های سیاسی میباشند. شرایط محیطی این رسانه ها نیز شرایطی نیست که محرک به برخوردهای تخصصی تر با مسائل دفاعی باشد ، با چنین شرایط رسانه ای قطعا در درجه اول وظیفه زیرمجموعه های مربوطه در نیروهای مسلح است تا با پیگیری اخبار خود و بررسی باز خورد اخبار مطالبه گر برخورد صحیح و تخصصی خبرگذاری ها با مسائل دفاعی باشند. قطعا نیروهای مسلح ایران که امروز از طرف محافل تخصصی دشمن توانمند و خطرناک توصیف می گردند از کارشناسان زبده تسلیحاتی و امور استراتژیک بهره می برند آیا این کارشناسان نمی توانند مشاوران توانمندی برای افزایش توانایی رسانه ها باشند ؟ امروزه متخصص ترین پرسنل نهاجا همچون خلبانانی که در برهه ای از تاریخ جنگ هشت ساله شگفتی-ها آفریدند پس از پایان خدمت برای گذران زندگی در کوچه پس کوچه های تهران گلفروشی های محقر را اداره می نمایند و تکخالهای شکار تانک هوانیروز در کرمانشاه برای امرار معاش به مسافرکشی می پردازند ، ایا این پرسنل متخصص و با تجربه که بعضا قلم شیوا و ذوق سرشاری نیز دارند نمی توانند سرمایه ای ارزشمند برای افزایش توان تخصصی و تحلیلی رسانه ها باشند؟ به راستی جلوگیری از هرز رفتن چنین سرمایه های انسانی و هدایت انها به مراکز فکر و تحلیل و رسانه ها چقدر هزینه و چقدر سود در بر دارد؟ تمام برنامه ریزی لازم برای جذب این نخبگان چقد پیچیده است که تاکنون از آن غفلت گردیده؟ و این تنها یک مورد کوچک از تمام حسرتهاییست که امروز بر دل دوستداران نهاجا مانده .