در 1915، خودرويي با دو نيروي محركه به وسيله شركت Woods Motor Vehicle، سازنده خودروهاي الكتريكي، ساخته شد كه داراي يك موتور درونسوز چهار سيلندر و يك موتور الكتريكي بود. اين خودرو، در سرعتهاي زير 25 كيلومتر در ساعت، از موتور الكتريكي استفاده ميكرد و در سرعتهاي بالاتر، از موتور درونسوز كه در اين حالت، سرعت آن به 55 كيلومتر در ساعت ميرسيد. در 1918، حدود 400 دستگاه از اين نوع خودروها در امريكا فروخته شد.
در 1959 بهبودهاي انجام شده در اولين خودروي الكتريكي پايه ترانزيستوري، در زمينه كنترل الكترونيكي سرعت خودروها، راه را براي طراحي خودروهاي مدرن هيبريدي هموار كرد. هني كيلووات5 اولين خودروي مدرن هيبريدي از اين نوع بود.
كه با همكاري شركتهاي برق ملي امريكا، شركت رنو، شركت يوريكا ويليامز و شركت هني كاچورك6 ساخته شد. گرچه اين خودرو فروش خوبي نداشت، ولي توليد آن نقطه عطفي در طراحي خودروهاي الكتريكي مدرن تلقي ميشود.
كارهاي جديد انجام شده توسط ويكتور واك7 يكي از دانشمندان همكار پروژه هني كيلووات و برادر آقاي هرمان واك8 نويسنده معروف امريكايي، لقب پدرخوانده هيبريد را بين سالهاي 1960 تا 1970 براي وي به ارمغان آورد.
در 1972، واك در پروژه FCCIPا9، يك سيستم هيبريدي برقي را روي يك بيوك اسكاي لارك10 ساخت اما اين پروژه در 1976 شكست خورد و خودروي ياد شده به توليد انبوه نرسيد.
تا اواسط دهه 70، هابيها11 خودروهاي هيبريدي متنوعي ساختند، ولي هيچكدام از آنها به توليد انبوه نرسيد.
در اواخر دهه 70، سيستم هيبريدي احياي انرژي سينتيكي ترمز كه هدف اصلي بسياري از سيستمهاي امروزي است، طراحي و ساخته شد، اين سيستم را ديويد آرتور12 در 1978 روي يك خودروي اوپل GT نصب كرد.
سيستم كنترل ولتاژ براي ارتباط باطريها، موتور (از موتور استارتر جت استفاده شده بود) و ژنراتور DC، توسط خود آرتور طراحي و ساخته شده بود. در اين خودرو، بازده سوخت حدود 75 مايل در هر گالن بود. اين خودرو، هنوز در سايت مجله Mother Earth News وجود دارد. در 1980، اين مجله مدعي شد كه در مدل جديد اين خودرو، بازده سوخت را تا 84 مايل در هر گالن افزايش داده است.
ادامه دارد...
