پردازنده هاي دو هسته اي

[Ali Singer]

پردازنده‌های 2 هسته‌ای ظرف 2سالی که از عرضه رسمی آنها به بازار رایانه می‌گذرد مباحث فراوانی را موجب شده‌اند و توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند.
2 شرکت AMD و اینتل که مشهورترین سازندگان پردازنده‌های دو هسته‌ای هستند در سایت‌های خود به تفصیل در مورد ویژگی‌ها و محسنات این پردازنده‌ها و قدرت آنها سخن گفته‌اند. کار به آنجا رسیده که بسیاری از کارشناسان معتقدند سال 2006 سال پردازنده‌های دو هسته‌ای خواهد بود.
اما نکات ناگفته متعددی در مورد این پردازنده‌ها وجود دارد که برخی از آنها تعصب شما را برخواهد انگیخت. ما از بین همه این نکات تعدادی را انتخاب کرده‌ایم که به اطلاع شما می‌رسانیم.

• AMD و اینتل اولین شرکت‌هایی نبودند که پردازنده‌های دو هسته‌ای عرضه کردند.
اگرچه خیلی‌ها فکر می‌کنند AMD و اینتل اولین و تنها سازندگان تراشه‌های دو هسته‌ای در جهان هستند، اما واقعیت غیر از این است.
در واقع IBM زودتر از این دو دست به کار شد و برای اولین بار در رایانه‌های سرور سری X86 خود از پردازنده‌های دو هسته‌ای استفاده کرد. IBM در سال 2001 و بسیار زودتر از AMD و اینتل به فناوری این تراشه‌ها دست یافته بود.
در مقابل این 2 شرکت در سال 2004 دست به کار شدند و تنها در سال 2005 بود که اولین سری از پردازنده‌های دو هسته‌ای آنها روانه بازار شد.
هم‌اکنون رقابت برای ساخت این تراشه‌ها بشدت در جریان است و AMD تراشه‌های Athlon 64 و opteron و اینتل تراشه‌های xeons و پنتیوم دو هسته‌ای را در دست ساخت دارد.
اما در دنیای ساخت تراشه‌های دو هسته‌ای سیار IBM پیشتاز است. این شرکت تراشه‌های کم مصرف power pc 970fx را تولید کرده که در سال 2005 عرضه شدند.
اینتل هم تراشه‌های دو هسته‌ای centrino را برای وسایل الکترونیکی سیار و بخصوص نوت‌بو‌ک‌ها تولید کرده است.
قدرت این تراشه‌ها با قدرت تراشه‌های رایانه‌های imac برابر است و نکته مهم آن است که imac رایانه‌ای رومیزی است.
جالب آن که در رایانه‌های imac تازه اپل هم از پردازنده‌های اینتل استفاده شده است.

• چالش‌های فنی موجب ساخت تراشه‌های دو هسته‌ای شد

اگر مشکلات فنی جلو افزایش سرعت پردازنده‌های معمولی یک هسته‌ای را نمی‌گرفت، شاید پردازنده‌های دو هسته‌ای هنوز هم اختراع نشده بود. مشکل از آنجا آغاز شد که پردازنده‌های تک‌هسته‌ای فوق‌العاده پرسرعت 3 کیگاهرتزی انرژی زیادی مصرف می‌کردند و حرارت حاصل از فعالیت آنها هم غیرقابل تحمل بود.
همین مسئله باعث شد اینتل طرح خود برای ساخت پردازنده‌های 4 گیگاهرتزی را در سال 2005 کنار بگذارد. این تراشه‌ها در صورت ساخت بیش از 100 وات انرژی مصرف می‌کردند.
اما با ساخت پردازنده‌های دو هسته‌ای عملکرد تراشه‌ها بهتر شد، زیرا دو موتوری که در آن واحد کار می‌کردند به نسبت انرژی قابل قبولی مصرف می کردند و گرمای حاصل از فعالیت آنها هم بالا نبود. علاوه بر این حجم و اندازه این تراشه‌ها هم چندان تفاوتی با پردازنده‌های تک هسته‌ای ندارد.

• پردازنده‌های دو هسته‌ای ضرورتا سرعت رایانه را افزایش نمی‌دهند، اما عملکرد آن را ارتقا می‌بخشند.
سرعت پردازنده‌های دو هسته‌ای لزوما در پردازنده‌های تک هسته‌ای بیشتر نیست، اما آنها عملکرد رایانه را خیلی بهتر می‌کنند. به عنوان مثال در حالی که سریعترین پردازنده تک هسته‌ای اینتل 8/3 گیگاهرتزی است، پردازنده 2/3 گیگاهرتزی D880 سریع‌‌ترین پردازنده دو هسته‌ای اینتل در حال حاضر است که نمونه 6/3 گیگاهرتزی آن در 3 ماهه دوم سال 2006 عرضه می‌شود.

نیمی ازکاربران pc توجهی به پردازنده‌های دو هسته‌ای ندارند
با وجود آن که یک سال از عرضه پردازنده‌های دو هسته‌ای می‌گذرد هنوز 48 درصد از کاربران رایانه هیچ اطلاعی از وجود چنین محصولاتی ندارند.
در مقابل 42 درصد مردم می‌گویند که در این مورد چیزهایی شنیده‌اند. همچنین هم‌اکنون تنها 12 درصد از مردم جهان از سیستم‌های مجهز به تراشه‌های دو هسته‌ای استفاده می‌کنند.
البته انتظار می‌رود ظرف چند سال آینده استفاده از این تراشه‌ها بین 15 تا 25 درصد افزایش یابد. همچنین پیش‌بینی شده در سال 2006 بیش از 60 میلیون پردازنده دو هسته‌ای روانه بازار شود.

• پردازنده‌های دو هسته‌ای پایان راه نیست.
هم‌اکنون برنامه‌هایی برای ساخت سرورهایی با پردازنده‌های 4 هسته‌ای توسط شرکت اینتل در جریان است و AMD هم وعده داده که چنین پردازنده‌هایی را تا سال 2007 روانه بازار کند.
جالب آن که اینتل می‌گوید تا سال 2008 پردازنده‌های 8 هسته‌ای با اسم کد Yorkfield تولید می‌کند. سان هم چندی قبل با اعلام تولید پردازنده 8 هسته‌ای در آینده‌ای نزدیک همه را شگفت زده کرد.

از: خبرگزاری سلام