حلبچه تکرار هیروشیما

[ali nuri]

 حلبچه تکرار هیروشیما 

 فاجعه اي كه در حلبچه رخ داد بدون شك با فجايعي همچون بمباران اتمي شهرهاي «هيروشيما و ناكازاكي» ژاپن به دست امريكا، قابل مقايسه است. 
 به كارگيري سلاح هاي شيميايي از سوي عراق، در حالي صورت مي گرفت كه اين كشور جزو 120 كشور امضا كننده ي پروتكل ژنو راجع به منع استفاده از سلاح هاي سمي، خفه كننده و تركيبات باكتريولوژيك قرار داشت. پروتكل 1925 ژنو كه طي قطعنامه ي 2161 (21) B سازمان ملل متحد مجدداً به تصويب رسيده است، صراحتاً استعمال سلاح هاي شيميايي را منع مي كند. قسمت هايي از پروتكل 1925 ژنو به شرح زير است: 
 امضا كنندگان تام الاختيار زير به نام دولت هاي خود اعلام مي دارند: 
 «نظر به اين كه در موقع جنگ، استعمال گازهاي خفه كننده و مسموم يا امثال آن ها و هم چنين هر قسم مايعات و مواد يا عمليات شبيه به آن حقاً مورد تنفر افكار عمومي دنياي متمدن است، 
 دول متعاهد تقبل مي نمايند؛ ممنوعيت استعمال گازهاي خفه كننده و مسموم شبيه آن را به موجب اين اعلاميه به رسميت شناخته و هم چنين تعهد مي نمايند كه ممنوعيت مزبور را شامل وسايل جنگ ميكروبي نيز دانسته و خود را ملزم به رعايت مدلول مراتب فوق بدانند.»     اما وحشيانه ترين مورد استفاده در اسفند 1366، در حلبچه روی داد كه وسيع ترين مورد استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي از زمان جنگ جهاني اول تاكنون به شمار مي رود كه حداقل 5000 تن از مردم كُرد و مسلمان اين شهر را كشته و 7000 تَن ديگر را مجروح كرد. 
 پروفسور «اوبن هندريكس» رييس آزمايشگاه سم شناسي بيمارستان دانشگاه گان (فلاندر، در شمال غرب بلژيك اظهار مي دارد:
  عراق از سه نوع گاز مختلف عليه حلبچه استفاده كرده است. وي تأكيد كرد كه نيروهاي عراقي شهر حلبچه را در روزهاي 17 و 18 مارس (27 و 28 اسفند 66) با گاز خردل (ايپريت)، گازهاي اعصاب (تابون، سارين يا سومان) و بالاخره با سيانوژن بمباران كرده اند. وي افزود كه اين سه نوع سلاح به صورت مجزا ولي با فاصله اي كوتاه و به طوري كه به صورت يك «كوكتل بسيار سمي» در آيند، مورد استفاده قرار گرفته اند.
  بي بي سي - راديو دولتي انگلستان- در 6/1/1367، گزارش داد: يك دكتر بلژيكي و يك دكتر هلندي از سازمان بهداشت بين المللي موسوم به پزشكان بدون مرز و يك متخصص مسايل شيميايي به اتفاق آرا تأييد كردند كه در حلبچه و مناطق اطراف آن عليه مردم غير نظامي از سلاح هاي شيميايي استفاده شده است. 
 خبرگزاري فرانسه 12/1/1367 اعلام كرد: «حلبچه شهري از كردستان عراق كه به تصرف ايران در آمده و طي روزهاي 27 و 28 اسفند ماه توسط عراق بمباران شيميايي شده، منجمد و ساكن در خوابي عميق فرو رفته است.»   
  نيويورك تايمز امريكا در 16/1/1367 نوشت: «اين عمل از هر جهت و به هر مفهوم يك جنايت جنگي است كه با انكارهاي سست و رسمي عراق و عذر و بهانه هاي غير رسمي در مورد استفاده از يك سلاح ناجوانمردانه در آميخته است.»     سرلشكر «رفيق السامرايي» رييس پيشين استخبارات (اطلاعات) نظامي عراق در مورد بمباران شيميايي گفته است:[SUP](1)[/SUP] 
 «جنايتي كه در حلبچه اتفاق افتاد، توسط 50 فروند جنگنده ي عراقي صورت گرفت. محموله ي هر يك از اين جنگنده ها چهار بمب شيميايي بود. اين حمله به دستور صدام صورت گرفت. بمباران حلبچه به دليل نااميدي و يأسي بود كه در صدام به وجود آمده بود، زيرا در تاريخ هاي 10 و 11 مارس 1988 ايراني ها منطقه ي دربنديخان و حلبچه و مناطق اطراف آن را مورد تهاجم قرار داده و موفقيت هايي كسب كرده بودند. در اين حملات گروه هاي كرد آن ها را همراهي مي كردند. صدام تيپ و لشكرها را يكي پس از ديگري به مقابله با نيروهاي ايران فرستاد تا مانع از پيشروي در عراق شوند، امّا هيچ نتيجه اي در پي نداشت و خسارات فراواني به نيروهاي عراقي وارد شد. در انتقام از اين حمله، صدام دستور داد تا حملات شيميايي گسترده اي را روي حلبچه انجام دهند. نظر استخبارات عراق كاملآ متفاوت بود: سازمان سيا به ما اطلاع داد كه تعداد محدودي از واحدهاي توپخانه ايران از محور شرق شط العرب به محور حلبچه در شمال انتقال يافته اند. ما با توجه به مسؤوليتي كه داشتيم صدام را از اين امر با خبر ساختيم. بخش عظيمي از واحدهاي توپخانه ي ايران از فاو عقب نشيني كردند. تشكيلات ما براي مقابله با حمله ي ايران در حلبچه آماده شده، امّا صدا م با چنين فاجعه اي موافقت كرد.     فرماندهاني كه دستور صدام را مبني بر بمباران شيميايي حلبچه اجرا كردند، فرماندهان نيروي هوايي، سرلشكر حميد شعبان، معاون فرماندهي عمليات، سرلشكر ستاد سالم سلطان البصو و فرماندهان ديگر بودند. امّا خلبانان پنجاه نفر بودند و كاملاً اطلاع داشتند كه هواپيماهايشان حاوي بمب هاي شيميايي است. صدام از سلاح هاي شيميايي در مناطق ديگر عراق در شمال و جنوب اين كشور استفاده كرده است. در طول قيام هاي سال 1991 از مواد شيميايي خفيف بر روي مراقد ائمه در كربلا توسط هليكوپتر استفاده كرده است. ايران در طو ل جنگ سلاح شيميايي در اختيار نداشت، زيرا به نظر من اگر ايران چنين سلاحي را در اختيار داشت شايد مقابله به مثل مي كرد. اين بدين معناست كه سلاح شيميايي از سوي يكي از طرف هاي جنگ مورد استفاده قرار گرفته است.» 
 پي نوشت ها: 
 1- روزنامه ي اطلاعات سال 1376، شماره ي 21188
5. UN document A/39/333 and S/16652 Jun. 29, 1984.   6. A summary report on chemical weapons deployment by Iraqi regime. War information headquarter of the supreme defence council, Tehran , Sep. 1983.   7. A report of deployment of chemical wdapons by Iraq in military and civilian ardas of Iran , War information headquarter of the supreme defence council, Tehran Nov. 1983.