يكی از مهمترين موضوعاتِ موردِ علاقهیِ من مطالعه دربارهی فرهنگها،اقوام و زبانِ آنهاست. به همين واسطه مطالعه دربارهی زبانشناسی را همخيلی دوست دارم. در دستهبندیِ وبلاگم «زبانشناسی» را هم قرار دادم، تااگر مطالبی دربارهی اين شاخهی بسيار جذّابِ علومِ انسانی نوشتم در آنقرار دهم.
[/BLOCKQUOTE]واقعيتاین است که، زبانهای زيادی ادّعا شده كه سختترين زبان دنيا هستند.قضاوتها هم معمولاً بر دو پايهیِ: راحتی يادگيری برای كودكانِ تازه بهدنيا آمده و همچنين ميزانِ چالش برانگيزی يك زبان برای كسی كه آن رامیخواهد به عنوانِ زبان دوّم ياد بگيرد، صورت می گيرد.
زبان به مثابه زبان دوّم فرد
آشكاراست كه ميزانِ سختیِ يك زبان برای يادگيرنده بستگی به فاكتورهای زيادیدارد كه مهمترينِ آنها زبانِ مادریِ خودِ شخص است. بنابراين درست كردنيك جدولِ يونيورسال مربوط به سختترين زبانهای دنيا كاری بیمعنی خواهدبود. برایِ مثال برای يك انگليسیزبان يادگيری زبانِ فريسان -زبانی که درناحیهای در هلند رایج است- بسيار راحتتر از يك ژاپنیزبان خواهد بود.پس، درجهیِ سختیِ زبانِ دوّم با گنجينهیِ لغت، دستور زبان، ساختارِجمله، ساختارِ زبان، فرهنگ و خيلی چيزهایِ ديگرِ مربوط به آن زبان،رابطهی مستقيمی دارد. لازم به توضيح است كه، اين درجهیِ «نزديكی» بينِدو زبان هميشه هم مربوط به همخانواده بودنِ زبانها نيست. برایِ مثالانگليسیزبانها اغلب میگويند زبانِ اسپانيايی را خيلی راحت میتوانندياد بگيرند. اين به دليلِ نزديكیِ فونولوژی اين دو زبان است.
ميزانِ در دسترس بودنِ گويشوران
از اين نظر زبانِ سنتينلی سختترين زبان دنيا بايد باشد. چون ساكنانِجزيرهی سنتينلِ شمالی برایِ چند صد سال ارتباطِ خود با جهانِ خارج را قطعكردهاند و هيچ كس را هم به جزيرهشان راه نمیدهند. بنابراين هيچ كس درهيچ كجایِ جهان به غير از جزيرهی سنتيل قادر به يادگيریِ آن زبان نيست!
برایِ انگليسیزبانها
ديپلماتهایِ انگليسیزبان اطّلاعاتِ جالبی در اين خصوص ارائه میكنند:
نتايجِ تحليلِ ۶۳ زبان از سویِ انستيتو سرويسِ امور خارجهیِ دپارتمانِدولتیِ ايالاتِ متّحده زبان در اين زمينه برایِ يادگيری خواندن و نوشتن در۸۸ هفته نشان میدهد زبانهای «عربی، چينیِ يو، چينیِ ماندارين، ژاپنی وكرهای» سختترين زبانها هستند. كه از زبانِ ژاپنی در اين ميان به عنوانِپيچيدهترين زبان میشود.
ريچارد برِشت از مركزِ ملّی زبانهایِ خارجی میگويد: «بدون هيچ سؤالیژاپنی سختترين زبان است. خلی دوست داشتم اين زبان رو ياد میگرفتم ولیاون خيلی افسردهكننده ست.» و اضافه میكند دپارتمان دولتی به دانشجويانِخود مدّت زمانی سه برابر بيشتر از زمانی كه برایِ يادگيریِ زبانهايیمثلِ اسپانيايی يا فرانسوی میدهد، فرصت ارائه میكند.[[External Link Removed for Guests]]
برایِ ایرانیها
شايد نزديكترين زبان به زبانِ فارسی (به غير از زبانهایِ همخانوادهیفارسی در داخلِ ايران همچون كردی، لری، گيلكی، مازنی و …) زبانِ عربیباشد. دليلِ عمدهیِ اين مسئله هم وجودِ واژگان بسيار زيادِ عربیِ دخيل درفارسی ست. اين وضعیّت همچنين با ميزانِ كمتری در موردِ زبانِ تركی همصادق است. از اين نظر يادگيریِ عربی با توجّه به پيوندهایِ مدهبی و فرهنگیبينِ سه فرهنگِ عربی، تركی و فارسی، چندان برایِ فارسیدانها سخت نيست.
به نظرِ خودِ من كه به دو زبانِ فارسی و تركی مسلّط هستم و با انگليسی وعربی آشنايیِ نسبی دارم و مطالعاتی هر چند اندك دربارهی زبانهاداشتهام، زبانهایِ يونانی، ژاپنی، ماندارين و كرهای جزوِ سختترينزبانها برایِ يادگيری هستند. به اين اطًلاعات دربارهی برخی از اينزبانها توجّه كنيد:
زبانِ ژاپنی
ژاپنیها سه خط برایِ زبانِ خودشان ابداع كرده اند: كانجی، هيراگانا وكاتاكانا. با كانجی، كه شاملِ ده تا پانزده هزار كاراكتر است، كلماتی كهاز زبانِ چينی وارد شده، با هيراگانا كلمات اصيلِ ژاپنی و با كاتاكانا همكلماتِ دخيل از زبانِ انگليسی و ديگر زبانها را مینويسند. از اين نظرژاپنی پيچيدهترين زبانِ دنياست. بيشترِ كلمات در زبانِ ژاپنی داراریِ دوتلفّظ هستند: تلفّظِ چينی و تلفّظِ ژاپنی. با صداهای كاملاً متفاوت.بنابراين يادگيریِ ژاپنی مثل اين است كه بخواهيد دو زبان را در يك زبانياد بگيريد!
تلفّظِ همهیِ ۸ حروفِ كانجی بالا «شين» است. با معانیِ كاملاً بیربط بههم. معنیِ آنها از راست به چپ: «والدين، قلب، كِشِش، درست، تازه، ايمان،پيشرفت و خدا» است. نكتهیِ جالب اين كه، بر خلافِ چينی، در ژاپنی تغييرِتونِ صدا برایِ ايجادِ تمايز ميانِ كلمات وجود ندارد و بنابراين تلفّظىهمهی اين كلمات دقيقاً مثلِ هم است.
زبانِ ماندارين:
«فرق عمدهیِ زبانِ چينی ماندارين با اكثر زبانهایِ ديگرِ جهان در آهنگينبودن آن میباشد.بدين صورت كه هر هجا در اين زبان، در ۴ آهنگ و تعدادیازهجاها نيز به صورتِ استثنائی در ۵ آهنگ تلفّظ میشوند. تعدادِكاراكترهایِ(علائم نگارشی)اين زبان، كه در چينی به آنها خَنزی گفتهمیشود، به طورِ سنّتی بالغ بر هفتاد تا هشتاد هزارعدد میباشد، كه البتهامروزه همگیِ آنها (جز برای كاربردهای ادبی و مطالعاتی) منسوخ شدهاند ودر حال حاضر يك چينی يا يك خارجی كه میخواهد چينی بياموزد، برای آنكهبتواند بگويد سواد كامل دارد، بايد تنها حدودِ ده هزار كاراكتر را بتواندبخواند و بنويسد. امروزه برای آوانويسی اين زبان از سيستمی مبتنی برالفبایِ لاتين به نام پين اين(pin yin)استفاده میشود.»[[External Link Removed for Guests]] » [External Link Removed for Guests]
زبانِ يونانی
«بنابر اين در حالت کلي پسوندهایِ اسامي بر سه چيز دلالت دارند: جنسيتِاسم، مفرد يا جمع بودنِ آن و حالتِ اسم يا نقشِ اسم در جمله. از اين رواگر جدول مشابه جدول فوق [جدولِ تصریفِ کلمات] را برایِ حالتِ مونّث وخنثی نيز تشکيل دهيم، رویِ هم رفته ۲۴ نوع پسوند خواهيم داشت، که بعضي ازآنها ممکن است مشابه باشند، امّا تفکيکِ کلّيّهیِ حالاتِ فوق برایِمتکلّم امری ضروری ست. يعنی يک شخصِ متکلّم به زبانِ يوناني در هنگامِ بهکار بردنِ هر اسمی بايد يکی از ۲۴ حالت را به صورتِ سريع و بدونِ تپق زدنانتخاب کند!»[[External Link Removed for Guests]]
منبع:[External Link Removed for Guests]