مرکز انجمنهای تخصصی

 
  باز باران با ترانه      باران،   ترانه،   گهر های    خورد بر بام خانه.   به پشت شیشه      گذرها،   راه اوفتاده.   آرد روز باران:   یک روز دیرین؛   و    جنگل های گیلان.   ده ساله    و    و    و    پرنده،   خزنده،   چرنده،   جنگل گرم و زنده.     دو پای    دویدم همچو آهو،   پریدم از لب جو،   میگشتم ز خانه.   کشانیدم به پایین،   های بید    من می گشت رنگین،   تمشک سرخ و مشکی.   شندیم از پرنده،   نهانی،   لب باد وزنده،      اندک، رفته رفته، ابر ها گشتند چیره.   گردید تیره،   شد رخساره ی خورشید    باران، ریخت باران.   از باد    ها می زد چو    ها ی [ گرد]    میگشتند هر جا.   چون شمشیر    میکرد ابر ها    دیوانه    میزد ابر ها را.   دلارا بود جنگل،  ، چه زیبا بود جنگل!   فسانه، بس ترانه،   ترانه، بس فسانه.   گوارا بود   ، چه زیبا بود باران!   شنیدم اندر این گوهر    جاودانی، پند های آسمانی؛  “بشنو از من، کودک    چشم مرد فردا،   – خواه تیره، خواه روشن    زیبا، هست زیبا، هست زیبا.”   [External Link Removed for Guests]
منابع عکس loxblog.com،beyondrobson.com

افرین خیلی عالی بود
فقط توش دخلو تصرف هم شده