مرکز انجمنهای تخصصی

«در سردی و پژمردگی و تاریکی فضای پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ است که شاعر زمستان اندیشه و پویندگی را احساس می‌کند و در این میان، غم تنهایی و بیگانگی شاید بیش از هر چیز در جان او چنگ انداخته‌است.»
غلامحسین یوسفی


   
  
 
سلامت را نمی خواهند پاسخ  
  در گریبان  
  سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران  
  جز پیش پا را دید،  
  ره تاریک و لغزان  
  دست محبت سوی کسی  
  اکراه آورد دست از بغل  
  سرما سخت سوزان  
 ، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود  
  دیوار ایستد در پیش  
  کاین است، پس دیگر چه داری  
  چشم دوستان دور یا نزدیک ؟ 
  جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن  
  بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ... 
  گرم و سرت خوش  
  را تو پاسخ گوی، در  
  من، میهمان هر شبت، لولی وش  
  من، سنگ تیپاخورده ی  
 ، دشنام پست آفرینش، نغمه ی  
  از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ  
  بگشای در، بگشای،  
  ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می  
  نیست، مرگی  
  گر شنیدی، صحبت سرما و دندان  
  امشب آمدستم وام  
  را کنار جام  
  می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد ؟ 
  می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه  
  ! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان  
  قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا  
  تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان  
  ! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان  
  را نمی خواهند پاسخ  
  دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها  
  ابر، دلها خسته و  
  اسکلتهای بلور  
  دلمرده، سقف آسمان  
  آلوده مهر و  
  است. 
 
 
  
  این شعر را خطا به احمد شاملو سرود.... 
  شاد یادش گرامی  
 
 
  بیشتر با [External Link Removed for Guests]