طی جنگ دوم خلیج فارس و در سال 1991 ، با بالا گرفتن درگیری بین عراق و جامعه جهانی و به تبع اشغال کشور کویت توسط رژیم بعث نیروهای ائتلاف بین الملل وارد منطقه شدند و ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز خاک عراق در دستور کار قرار گرفت.
ایران هم علیرغم خیانت هایی که از جانب کشورهای عربی منطقه خصوصا کویت شامل حالش شده بود (از جمله اونها میشه به پناه دادن به شناورهای عراقی جهت جلوگیری از رهگیری و نابودی آنها ، پرواز میراژ های عراقی که وظیفه آنها هدف قرار دادن شناورهای ما بود در کریدور هوایی که بین کویت ، عربستان و سایر کشورهای حاشیه جنوبی خلیج همیشه فارس ایجاد شده بود ، کمک های میلیاردی و .... اشاره کرد) صریحا این کار را محکوم کرد و در برخی موارد هواپیماهای کشورهای ائتلاف از فضای کشور عبور کردند ، عراق که از زمان جنگ و البته پیش از اون ادعای رهبری بر جهان عرب رو داشت و به دلیل ضربات مهلکی که در جنگ عربی با اسرائیل دیده بود ، عقده حمله رو داشت و البته هدف قرار گرفتن نیروگاه اتمی اوسیراک این کشور طی عملیات اپرا توسط نیروی هوایی اسرائیل (سه ماه پس از عملیات موفق شمشیر سوزان نیروی هوایی ما) و نابودی اون ، اقدام به شلیک موشک های اسکاد نمود که اثر تخریبی چندانی نداشت (چقدر غرامت بابت این چندتا موشک پرداخت شد!) و اینجاست که میشه گفت اصرار صرف به موشک های بالستیکی صحیح نیست ، البته نیروهای ائتلاف موقع نابودی لانچرهای اسکاد خیلی به مشکل خوردند ، اما همین اسکاد در ایران و طی جنگ نقاط حساسی از بغداد رو هدف قرار داد ، کاربری صحیح هم مدنظر هست ، ولی خوب قدیمی شده است و هیچگاه دقتی که یک جنگنده دارد ، موشک نخواهد داشت.
موفق باشید.
