با سلام
دوستان همانطوريكه تقريبا" همه در جريان هستيم در خصوص مساله حضور ناوهاي آمريكايي در خليج فارس و راه كارها و امكانات ايران براي مقابله با آنها مطالب زيادي در تايپينگ هاي متعدد گفته شده است كه بعضا" هم ضد ونقيض بوده اند.
برخي دوستان مثل آقا رضا با ديدي واقع بينانه با اشاره به امكانات آمريكايي ها در منطقه مثل : ماهواره هاي نظامي ، هواپيماهاي آواكس ، موشك هاي كروز ، هواپيما هاي F18 ، امكانات همين ناوها و سيستم هاي حفاظتي و هشدار دهنده آنها به تشريح امكانات ( كمي و كيفي ) آنها پرداخته اند كه البته اين يك واقعيت است و عدم توجه به اين واقعيت و يا كوچك شمردن آن هم به هردليل اشتباه بزرگي است و در ادامه نيز معمولا" به قديمي بودن هواپيماها و تجهيزات ايراني و سيستم هاي موجود اشاره دارند كه باز اين مساله هم با توجه به تحريم هاي قبلي و فعلي و مشكلات موجود ( خصوصا" در گذشته و سالهاي جنگ ) غير قابل انكار است و در مجموع كسي نمي تواند ادعا كند كه تجهيزات نظامي ايران چه از نظر كمي و چه از نظر كيفي مناسب بوده و يا قابل مقايسه با تجهيزات و امكانات فعلي نيروهاي آمريكايي است.
از طرفي برخي ديگر از دوستان هم مثل آقا سعيد همواره بر امكانات و توانايي هاي بومي ( و بعضا" غير بومي

) كه به هرطريق در اختيار ايران قرار گرفته تاكييد دارند و با اشاره به نقاط ضعف نيروهاي آمريكايي و ناوهاي آنها در منطقه و يادآوري مصاديقي از اين موارد ( كه البته صحيح هم است ) و با چاشني كردن همت و غيرت جوانان اين كشور ، و با اشاره به گوشه هاي از جنگ 8 ساله يا جنگ 33 روزه و ... همواره در نوشته هاي خود احساس قدرت و اميد را در دل هر خواننده اي القا مي كنند.
اين 2 ديدگاه اصلي موجود در خصوص موضوع بحث است و قطعا" شخص خاصي مد نظر نيست.
اما بنده به عنوان يك برادر كوچك از شما مي پرسم
چرا هروقت صحبت از احتمال جنگ و بررسي راه كارها و توانايي هاي موجود مي شود عموما" فقط تعداد هواپيما ها و موشك ها و نوع و مدل و برد آنها را بررسي مي كنيم .
كسي نمي پرسد شرايط جنگ چگونه است ؟ عواقب آن چگونه است ؟ ما در كشور خودمان هستيم. تمامي امكانات ، پالايشگاه ها ، سكوهاي نفتي ، نيروگاه ها ، مدارس ، بيمارستاه ها ، پل ها ، سدها و ... كه در طي اين سال هاي بعد از جنگ ميلياردها دلار براي آنها هزينه شده است در معرض تجاوز قرار مي گيرد. از همه مهم تر جان جوانان و زنان و كودكان سالخردگان اين كشور مستقيما" در معرض تجاوز قرار مي گيرد.
امنيت كشور تهديد مي شود.
ولي شما بفرماييد كدام يك از موارد فوق در خصوص آمريكايي ها صادق است .همه سربازند و هزاران مايل دور تر از سرزمين خود مي جنگند.
اما متاسفانه به اين مسائل كمتر توجه مي شود تا صحبت از بررسي شرايط مي شود اكثرا" مي نشينيم و تعداد و آمار هواپيما ها و موشك هاي همديگر را مي شماريم و بعد هم نتيجه گيري ميكنيم كه پيروز ميدان كيست ؟
ما با پرداخت هزينه هاي گزاف وبه صورت مستقيم و يا غير مسقيم خود را مجهز به انواع سيستم هاي سيستم هاي پدافندي و دفاعي برد بلند و كوتاه ميكنيم ( S300 ، Tor m1 ) مي كنيم مدت هاست صحبت از در اختيار داشتن هواپيماهاي Mig 31 و صحبت هايي در خصوص Su 30 مي شود.
دوستان چه بحث ها كه نمي كنند .... چه عكس ها كه در تايپينگ ها نمي گذارند ...
خود بنده هم جز اين اكثريت هستم و متاسفانه هرزگاهي فراموش مي كنم كه صرف داشتن چند فروند هواپيما و يا سيستم هاي جديد دفاعي به منزله آماده بودن براي درگير كردن كشور در يك جنگ نيست.
هر ايراني دوست دارد كشورش به تجهيزات دفاعي پيشرفته مجهز باشد حال اگر بتوان در داخل ساخت كه ديگر بسيار عالي است و اگر نمي توانيم كه خوب بايد بخريم. ولي .... اگر به هر ترتيب به دست آورديم اين يعني افزايش توان دفاعي كشور و افزايش توان بازدارندگي در مقابل دشمنان . ونبايد هرگز به منزله هموار كردن و آماده كردن شرايط براي ورود به يك جنگ به آن نگاه كرد.
و بعد هم نتيجه گيري كرد كه خوب چون ما كمتر داريم پس احتمالا" بازنده ايم و يا چون بيشتر داريم پس برنده ايم.
برنده واقعي كسي از كه در زمان مناسب بهترين تصميم را بگيرد و تمامي منافع و مصالح حال و آينده را را در نظر گرفته باشد.
خاطرات صدها هزار شهيد عزير مان هنوز از ياد نرفته است هرچند متاسفانه آرمان هاي آن ها كم رنگ شده است ديگر امروزه جوانان ما كمتر با حال و هواي آن دوران آشنا هستند.
هنوز در گوشه و كنار اين كشور مرداني كه سالها در كنج خانه يا گوشه بيمارستانها درد را تحمل مي كنند ولي با چشمان خيس و دلهاي شكسته از دست روزگار بر روي شما لبخند مي زنند و به ديدار معشوق خود مي روند زياد هستند.
.....................