درود 
از نظر من برقراری یک نوع تعادل بین نیروی موشکی و هوایی در کنار یک پدافند قدرتمند بسیار عاقلانه تر از تمرکز صرف و مطلق بر هر یک از این نیروهاست(چیزی که متاسفانه در حال حاضر از سوی مسولین حاکم کنونی در نظر گرفته نمی شود).

نیروی موشکی قدرتمند بدون نیروی پشتیبانی هوایی چیزی جز تبدیل کردن سکوهای موشکی(در میان و دراز مدت) به سیبل ثابت یا متحرک جنگنده های متجاوز دشمن فرضی نمی باشد.

داشتن نیروی هوایی متشکل از چند اسکادران سر حال شکاری(
اعم از f14 ,mig 29,mig 31,su27)
برای حفاظت از حریم اسمان کشور در کنار پدافندی قذرتمند(
s-300 ,buk 2,hawk,tor m 2 در کنار توپ های قدرتمند ضد هوایی) می تواند کمک شایانی به مصون ماندن سکوهای پرتاب موشک باشد.

هم چنین یک نیروی موشکی قدرتمند و ضربتی علارغم عدم استراتژیک بودن ان بسیار در جنگ های فرسایشی و طولانی مدت برای ایجاد رعب و وحشت در داخل صفوف و عقبه دشمن موثر است(به ویژه موشک باران شهرها و صنایع استراتژیک دشمن)همانند همان کاری که رژیم بعث عراق در 8 سال جنگ با موشک باران شهرهای ایران زمین انجام داد و باعث ایجاد نوعی رعب و وحشت در میان مردم ما شد!!

هر یک از این ایتم ها به نوعی تکمیل کننده زنجیره محکم دفاعی یک کشور هستند و به نوعی لازم و ملزوم یکدیگر هستند!
در غیر این صورت همان بلایی بر سر این کشور(ایران)خواهد امد که پیشتر بر سر عراق(جنگ اول خلیج فارس و 2003),یوگسلاوی(1996) و لبنان (جنگ 33 روزه 2006)امد!!
